24.11.09

NO! PRESENTS DISCO SAUVAGE

7.11.09

MATT & KIM


MAΘΗΜΑΤΑ DIY ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

Φωνές, πλήκτρα, ντραμς. Απλά πράγματα. O νευρωτικός Νεοϋορκέζος Matt Johnson και η νευρωτική Νεοϋορκέζα Kim Schifino ταιριάζουν. Για αυτό κάνουν καλή παρέα. Σπούδαζαν και οι δύο στο Pratt Institute στο Μπρούκλιν. Αrt projects, ταινίες μικρού μήκους, skateboard. Έγιναν ζευγάρι και μετά γκρουπ. Η Κim έμαθε ντραμς. Διάλεξαν χωρίς πολύ ανάλυση το όνομα του γκρουπ. Έπαιζαν συχνά λάιβ με DIY νοοτροπία και synth-pop επιρροές και dance punk διάθεση. Σε ταράτσες και λοφτ του Mπρούκλιν. Θυμίζαν περισσότερο ξέφρενα πάρτι παρά τυπικές συναυλίες με τη φωνή του Matt να φέρνει κάτι ανάμεσα σε Stephen Malkmus και They Might Be Giants. Μπαινόβγαιναν στο ΜySpace. Ανέβαζαν συχνά υλικό τους στο YouTube. Κυκλοφόρησαν το EP To/From και ξεκίνησαν non-stop τουρνέ στην Αμερική, καίγοντας CD στο βαν και παίζοντας παντού σε μέρη που έκλειναν οι ίδιοι. Κυκλοφόρησαν ένα επτάιντσο στη Moshi Moshi Records και το 2006 έσκασε το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο τα ονόματα τους στην εταιρία - σάιτ iheartcomix. Το ετοίμασαν σε 9 μέρες. Πλακώνονται και πάλι στις συναυλίες και στη δημιουργία μερικών όχι και τόσο συμβατικών videos. Εμφανίζονται στο Lollapalooza. 

Παρέμεναν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της indie rock σκηνής. Μέχρι που το τραγούδι τους Daylight επιλέχθηκε για τη διαφήμιση του Bacardi 'Mojito.' 5.252.680 παιξίματα του κομματιού στο MySpace αργότερα τίποτε δεν ήταν ίδιο. Το δεύτερο άλμπουμ τους «Grand” κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009 στην ετικέτα του περιοδικού Fader. Το ετοίμασαν σε 9 μήνες. Στο σπίτι των γονιών του Matt στις ερημιές του Vermont. Εξελίσσουν τον ήχο τους, διαφοροποιούν τις συνθετικές τους φόρμες. Συνεχίζουν την επιτυχημένη ακολουθία του νέων κανόνων του μουσικού παιχνιδιού. Δωρεάν τραγούδια από το net, πολλές free συναυλίες και ενέργεια που φτάνει για να φωτίσει για 29 μέρες όλη τη Νέα Υόρκη. Μαζί με φροντισμένη εικόνα και προβοκατόρικα βιντεκλίπ. Όπως αυτό του νέου single «Lessons Learned» όπου ξεκινούν να γδύνονται στην Times Square της Νέας Υόρκης ενώ περπατάνε μένοντας μόνο με τις κάλτσες και τα tattoo της Κim μέχρι που συλλαμβάνονται από αστυνομικούς.

STONEPHACE


Από την ετικέτα του Rob Luis που δεν πίστευε στα αυτιά του όταν μέσα από χιλιάδες ντέμο ξεχώρισε ένα από την Κορνουάλη με το όνομα Stonephace. Aπό πίσω μια εξαιρετικά δημιουργική συνεργασία μουσικών με mastermind το πάλαι ποτέ μέλος των Working Week, Larry Stabbins, τον rave παραγωγό και dj Krzysztof Oktalski με hip hop αισθητική, μέλη των Portisheads και πολλούς καλεσμένους του μεγέθους ενός Guy Barker (Dizzy Gillespie). Ψυχεδελική free jazz με στοιχεία από prog rock, afrobeat και hip hop. Xρήση ακουστικού μπάσου με fuzzy organ και abstract electronics που συνθέτουν ένα βρώμικο και παράδοξο ηχητικό εκτόπλασμα. Ξεκίνημα με το killer track «Wedgehead Gets Lucky» να αφήνεται στο prog rock των Soft Machine, το παίξιμο του Pharoah Sanders και ένα εκπληκτικό Ηammond να δίνει το funky groove. Ακολουθεί το εξίσου prog rock «Yellow Brick Road» με τα πλήκτρα σε ένα ψυχεδελικό σόλο να θυμίζουν Alice Coltrane, την κιθάρα του Adrian Utley να ανακαλεί τον Fela Kuti και τα κρουστά να κρατάνε το beat. Στο «Rotor» o Stabbins στήνει ένα homage στον πρώιμο funky ήχο του Junior Walker ανακατεμένο με dub στοιχεία και afro κρουστά. Συνέχεια με το πιο μελωδικό και εθιστικό «Five Miles High», το εκλεκτικό downtempo «White Queen Psychology» με ψυχεδελικές λούπες, το πιο ατμοσφαιρικό «Levels And Degrees Of Light» και σαν coda το σχιζοφρενικό ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, το οποίο, μετά από μια ύπουλη μελωδική εισαγωγή που σκέφτεται την jazz-pop των Working Week, ισοπεδώνεται από breakbeat αλά Madlib. Διάσπαρτες μέσα στο άλμπουμ υπάρχουν και τρεις ολιγόλεπτες avant-garde εκτροπές. To βινύλιο ήδη εξαντλήθηκε. Xαίρω πολύ. Ένα από τα πιο συναρπαστικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

THE SONICS @ GAGARIN



Το κορυφαίο γκρουπ όλων των εποχών στην ιστορία του rock’n’roll έρχεται στην Αθήνα. Η πρώτη μέρα έγινε sold out σε χρόνο dt. Λογικό. Ο ήχος του έχει καθορίσει από τους Cramps και τους δικούς μας Last Drive, μέχρι τους Νirvana και τους White Stripes. Ροκ δυναμίτες. Δημιουργοί τραγουδιών φετίχ για ψυχάκηδες, σέρφερ, αυτοκίνητα και κορίτσια. Ο τραγουδιστής των Sonics, Jerry Roslie, σχολιάζει για την ATHENS VOICE τα 12 πιο δυνατά κομμάτια τους και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω «υπερηχητικά» συγκινημένος. Θα τα πούμε εκεί.

The Witch… Ήταν το πρώτο κομμάτι που έγραψα ποτέ και ήταν και η πρώτη ηχογράφηση των Sonics. Υποθέτω πως κάποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί το θεώρησαν πολύ άγριο και τρελό για τους ακροατές τους. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι το έπαιξαν ακριβώς επειδή ήταν τρελό. Το φαντάζεσαι;

Psycho… Kάποιος έπρεπε να γράψει ένα τραγούδι για τα ψυχωτικά κορίτσια σ’ αυτό τον κόσμο. Έτσι, το έκανα εγώ και θα μπορούσε να είναι το μουσικό τους θέμα. Τις λατρεύω.

Boss Hoss… Γράφτηκε μετά από μια συναυλία μας με τη surf μπάντα των The Beach Boys. Το μόνο τραγούδι για αυτοκίνητα που έγραψα ποτέ. 

Don’t Be Afraid of the Dark… Δεν είναι ένα τυπικό τραγούδι των Sonics, το έγραψα σε μια σπάνια ρομαντική στιγμή. Φαντάζομαι θα μπορούσε να λέγεται και “Sonic Psycho Rock Opera”. 

Don’t Believe In Christmas!… Το έγραψα για ένα φανταστικό πρόσωπο που δεν πιστεύει στα Χριστούγεννα, επειδή δεν πήρε ούτε μισό δώρο την προηγούμενη χρονιά.

Louie Louie… Έχουν γίνει πολλές διασκευές στο τραγούδι αυτό. Πολλοί φαν λένε ότι προτιμούν τη δική μας εκδοχή, επειδή είναι τόσο διαφορετική.
Have Love Will Travel… Η αυτοκινητοβιομηχανία Land Rover χρησιμοποίησε το τραγούδι σε μία από τις τηλεοπτικές της διαφημίσεις. Υποθέτω πως αρκετός κόσμος ανακάλυψε τους Sonics εξαιτίας αυτής της διαφήμισης. 

Maintaining My Cool… Αυτό το τραγούδι το έγραψα γιατί ένα μέλος του γκρουπ ρώτησε έναν… περπατημένο κολλητό μας πώς ήταν η μέρα του. Απλώς κρατάω το cool, είπε, οπότε εγώ έπρεπε να γράψω κάτι γι’ αυτό.

Shot Down… Νομίζω πως ο καθένας οφείλει να ομολογήσει πως έστω και μία φορά στη ζωή του έχει νιώσει απόρριψη (shot down) από ένα άτομο του αντίθετου φύλλου. Δημιούργησα αυτό το κομμάτι μετά από μια απόρριψη… Υποθέτω, όμως, πως είναι καλύτερο από το να σε πυροβολήσουν (shot at).

He’s Waitin’... Mιλούσα για έναν τύπο που ευχόταν να έβρισκε μια μικρή βοήθεια από υπερφυσικές δυνάμεις για να εκδικηθεί μια κοπέλα.

Dirty Old Man… Σε διαβεβαιώ ότι δεν το έχω γράψει για μένα. Μιλάω σοβαρά.

Cinderella… Κάθε άντρας ελπίζει να βρει το κορίτσι των ονείρων του. Υποθέτω πως το δικό μου θα ήταν η Σταχτοπούτα.