15.5.09

INTERVIEW>> Future Sound Of London

Οι δύο κυβερνοναύτες του µουσικού διαστήµατος Garry Cobain και Brian Dougans από το Μάντσεστερ πατούν γκάζι και φρένο κατά βούληση, γράφοντας µε τον τρόπο τους την ιστορία της electronica. Είναι οι FSOL.
Ετοιµάσου για µια συναυλιακή επαφή τρίτου τύπου.


Πώς προβλέπετε το µέλλον των Future Sound of London; Φαίνεται ότι θα είναι καλό για µας. Ο κόσµος είναι σε αταξία και χρειάζεται όλους τους ελεύθερα σκεπτόµενους, επαναστατηµένους µουσικούς και φιλόσοφους που µπορεί να έχει αυτή τη στιγµή. Αισθανόµαστε ότι έχουµε τον έλεγχο σε κάθε πτυχή του καλλιτεχνικού µας έργου τώρα, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Είναι σαν να έχουµε ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσαµε ότι είµαστε ελεύθεροι.

Ποιος είναι ο µελλοντικός ήχος του Λονδίνου; Eίναι ο ήχος του χάους, αλλά στο χάος οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι αντιλήψεις τους πρέπει να αλλάξουν. Είναι εποµένως ανοιχτές στην ανακάλυψη νέων απαντήσεων, νέων οριζόντων, νέων εµπειριών.

Έχετε πάει στη Νέα Γουινέα;
Όχι… αυτό ήταν το ζήτηµα! Η µουσική βιοµηχανία χτίστηκε πάνω στα εγώ, πάνω στην ιδέα των ποπ σταρ µε πλούτο και παγκόσµια φυσική εµπειρία. Εµείς βλέπαµε µια νέα µουσική, συνδεδεµένη µε όλα τα παγκόσµια συστήµατα επικοινωνίας που ανασυγκροτηµένα, χωρίς να µετακινούνται και χωρίς το γκλάµουρ, δηµιουργούσαν οµορφιά. Αυτό θεωρήσαµε τη νέα επανάσταση, σε αντίθεση µε το φουσκωµένο εγώ της µουσικής βιοµηχανίας.

Oι συναυλίες σας; Mας αρέσει η πρόκληση του να κάνουµε το σωστό… η ισορροπία µεταξύ φυσικής και µη φυσικής σύνδεσης µε το κοινό και πώς αυτό τελικά µετασχηµατίζεται µε µια συναισθηµατική επαφή.

Πόσο επιδραστική ήταν η µουσική επένδυση του “Blade Runner” στη µουσική σας; Μας επηρέασε, αλλά µετά, ξέρεις, όλα πάνε στο µπλέντερ. Ακόµη και τα σκουπίδια. Βλέπουµε τους FSOL σαν ένα τεράστιο µπλέντερ, µε όλα αυτά που πηγαίνουν µέσα να ανασυγκροτούνται και να βγαίνουν σαν ηχηρές συναισθηµατικές γλωσσικές συνδέσεις, που προκαλούν παράδοξα γνώριµες αλλά και ανοίκειες αισθήσεις.

Tι να περιµένουµε από το επερχόµενο live στην Αθήνα; Μια εγκεφαλική οπτικοακουστική κατάδυση που θα διεγείρει αισθήσεις και συναισθήµατα και που ερευνά τις αισθήσεις και τις συγκινήσεις διερευνώντας το δυνατό. Μαζί µε: Μαθήµατα από τον ηλεκτρονικό εγκέφαλο. Κυµατοειδή ευφορική θλίψη. Πανευτυχή ενδοσκόπηση.

Κάτι που δεν ξέρουµε για τους FSOL… ΟΙ FSOL είναι µια µυθοπλαστική εξιστόρηση ψεµάτων.

Ο µεγαλύτερος φόβος σας; Ότι η ανθρωπότητα δεν θα ξυπνήσει πριν να είναι πολύ αργά.

Αγαπηµένο ταξίδι; Προς τα µέσα. Προς τα έξω.

Μεγαλύτερη φοβία; Υπερβολική τεχνολογία χωρίς καρδιά και µια εκρηκτική καρδιά που δεν θα βρίσκει τα µέσα για να εκφραστεί.

Τι θεωρείτε το µεγαλύτερο επίτευγµα της καριέρας σας;
Την αυθεντικότητά µας.

Τι είναι τώρα νέο στην electronica; ∆εν µε νοιάζουν τα µουσική είδη. Υπάρχει µόνο καλή µουσική και σπουδαία µουσική. Αναζητούµε τη δεύτερη, εκεί που τα αποκαλούµενα µουσικά είδη µπλέκονται µεταξύ τους. Συνεπώς, πάντα σκανάρουµε περιφερειακά.

7.5.09

Q&A: Ladytron


Ένα από τα πιο γοητευτικά και electrocool σχήματα της σύγχρονης μουσικής σκηνής έρχεται στην Αθήνα. Ladytron. Δεν μπορείς να τους χάσεις. Νeo-noir αισθητική και ρετρο-φουτουριστική διάθεση που περνάει από το glam του Bowie μέσα από την electropop των eighties και καταλήγει στο μέλλον. Η τύχη τα έφερε να μιλήσω στο τηλέφωνο λίγο πριν ξεκινήσουν την αμερικάνικη περιοδεία τους με τη Mira Aroyo, μια από τις δύο σειρήνες-τραγουδίστριες, που γεννήθηκε στη Σόφια κι εγκατέλειψε μεταπτυχιακές σπουδές γενετικής στην Οξφόρδη για να γίνει κυρίαρχη του μουσικού διαστήματος.

Πώς είναι η αναπαραγωγή του ήχου σας στη σκηνή σε σχέση με τις ηχογραφήσεις;
Παίζουμε στη σκηνή οι τέσσερίς μας πλήκτρα, ο Ντάνι (Daniel Hunt) μερικές φορές παίζει κιθάρα, αλλά έχουμε ακόμη μπασίστα και ντράμερ στη σύνθεσή μας. Στη σκηνή βγάζουμε πιο ροκ ήχο.

Πώς αποφάσισες να αφήσεις τις σπουδές στη Γενετική; 
Όταν έκανα PhD συνειδητοποίησα ότι το εργαστήριο δεν είναι για μένα. Η συνεργασία με τους Ladytron μού πρόσφερε μεγαλύτερη χαρά. 
Τι επαφή κρατάς με τις σπουδές σου; Tι διαβάζεις, π.χ.; 
Δεν είμαι τόσο χωμένη σε βαριά τεχνικά δοκιμιακά journals. Προτιμώ περιοδικά σαν το National Geographic και το New Scientist.
Πιστεύεις στο ταλέντο; 
Θα χρησιμοποιήσω μια ρήση του Aϊνστάιν που δεν θυμάμαι τα ακριβή ποσοστά, αλλά είχε πει πως το 10% είναι ταλέντο και το 90% σκληρή δουλειά.
Τι ακολουθεί; 
Μετά την Αμερική, η Ευρώπη. Τον Ιούνιο θα παίξουμε με τον Brian Εno στο Sydney Οpera House. Ανυπομονούμε για το λάιβ αυτό. Είναι ένας από τους ήρωές μας.
Ενδιαφέρον. Συμφωνείς ότι “Love is the drug”; 
Ναι, σίγουρα είναι. Φαντάζομαι ότι κι ο Bryan Ferry θα συμφωνεί.
Τι επιδρά στις συχνές αλλαγές του ύφους σας; 
Οι περιοδείες μας πιστεύω παίζουν καταλυτικό ρόλο. Μας βοηθούν πραγματικά να εξελιχθούμε και να έρθουμε σε επαφή συνεχώς με νέο κοινό. Και δεν εννοώ σε εμπορικό, αλλά σε καλλιτεχνικό επίπεδο, γιατί επιδρά εξίσου και στον ήχο μας. Είναι σαν να προσπαθείς να ανακαλύψεις ένα νέο κομμάτι του εαυτού σου.
H ετοιμασία του “Velocifero”; 
Πολύ διαφορετική, όπως και κάθε νέο άλμπουμ. Στην παραγωγή συνεισέφερε αρκετά ο κιμπορντίστας των Nine Inch Nails, Alessandro Cortini. Αλλά ένα μεγάλο κομμάτι θέλαμε να το δουλέψουμε μόνοι. Να προχωρήσουμε μουσικά. Τελικά το άλμπουμ μιξαρίστηκε στο LΑ, αλλά πολλά μουσικά μέρη ηχογραφήθηκαν στο Παρίσι.
Όχι και τόσο εύκολο να μιλάς αγγλικά στο Παρίσι. Σχεδόν αδύνατο (γέλια). Ούτε γαλλικά όμως, εκτός κι αν είσαι Γάλλος.
Αγαπημένος σου σκηνοθέτης. 
Ο Χέρτσοκ. Πραγματικά εκτιμώ την οπτική του. Και συνδεόμαστε πολύ και με τις εικόνες του Ντέιβιντ Λιντς. Μας ταιριάζει πολύ η ατμόσφαιρα των ταινιών του.
Μεγάλωσες σε μουσικό σπίτι; 
Οι γονείς μου δεν είναι μουσικοί, είναι φαν της μουσικής. Τώρα ακούν πολλή κλασική μουσική. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγαν ροκ, από Dylan μέχρι Βowie. Στην εφηβεία κόλλησα με ονόματα όπως οι Nirvana, Sonic Youth, Pixies, My Bloody Valentine.
Από πρόσφατες κυκλοφορίες τι έχεις ξεχωρίσει; 
To νέο άλμπουμ των Animal Collective.
Τι σας αρέσει στο ίντερνετ και το MySpace; 
H αμεσότητά του και η επαφή με το κοινό, που για μας είναι κάτι παραπάνω από κινητήρια δύναμη.
Ένα σχόλιο για την οικονομική κρίση. 
To μόνο που θα πω είναι ότι πουλάω για όποιον ενδιαφέρεται ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα με μια κρεβατοκάμαρα στο Λονδίνο. Θέλω να μείνω με το φίλο μου σε ένα μεγαλύτερο και δεν έχω αρκετά χρήματα για να κρατήσω και τα δύο (γέλια).

4.5.09

HANDSOME FURS - O EΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ


Όταν δεν αγκαλιάζονται σε δωμάτια ξενοδοχείων γράφουν μουσική. Ένας Wolf Parade και η γυναίκα του αναβιώνουν με γοτθικό τρόπο την electropop της δεκαετίας του 80 τραγουδώντας για την αλλοτρίωση, την παράνοια, και την ξεθωριασμένη αντίληψη για την αγάπη. Ανήκουν στο ρόστερ του πάλαι ποτέ grunge label Sub Pop («Screaming Life» των Soundgarden η πρώτη του κυκλοφορία) που συμπληρώνει αισίως 21 χρόνια μουσικής ζωής περνώντας από τους Νirvana και τους Mudhoney στους Fleet Foxes. Και σε γκρουπ όπως οι Ηandsome Furs που μόλις ετοίμασαν το δεύτερο άλμπουμ τους και ξεκινούν μια εκτεταμένη περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική. 
Όλα ξεκίνησαν στο Βανκούβερ το χειμώνα του 2005. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας των Wolf Parade, Dan Boeckner σχηματίζει με την γυναίκα του, και διηγηματογράφο Αlexei Perry ένα νέο γκρουπ που ονοματίζει από τον τίτλο μιας ιστορία της. Handsome Furs. 
Neo-noir εξιστορήσεις με μινιμαλιστική δομή μέσα από μια σπαρτιάτικη σύμπραξη μιας ανήσυχης φωνής, νευρικών κιθαριστικών ριφ και μετρονομικής ρυθμολογίας από drum machine. Κάτι ανάμεσα σε Cure και Spoon, δηλαδή.
Το ντεμπούτο τους Plague Park ηχογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 2006 στο στούντιο των Wolf Parade, Mount Zoomer εμπνευσμένο από εικόνες της κατεψυγμένης Σκανδιναβικής υπαίθρου. Στο ίδιο στούντιο ετοιμάστηκε και το δεύτερο άλμπουμ τους Ace Control που κυκλοφόρησε στις 10 Μαρτίου. Αυτή τη φορά μετακινούνται γεωγραφικά προς την ανατολή και συγκεκριμένα στη Ρωσία με πολιτικές αναφορές που αμφισβητούν τις παρούσες ανθρώπινες αξίες, εξερευνώντας το τρόπο που το συλλογικό παρελθόν αντανακλά στο παρόν και κριτικάροντας τον πανοπτικό έλεγχο της γενικευμένης επιτήρησης. Εξού και ο τίτλος Face Control. 
Από το “Legal Tender” μέχρι το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ “All We Want, Baby, Is Everything” -που κλείνει το μάτι στους Νew Order- οι κιθάρες του Wolf Parade είναι πολύ πιο ηλεκτρισμένες από το ακουστικό “Plague Park” με μελοδραματική διάθεση και αποκαλυπτικό τόνο: “I’m Confused.” 
H απεγνωσμένη χροιά του Dan Boeckner και τα ψυχροπολεμικά σύνθις της Αlexei που θυμίζουν Suicide συνθέτουν με τον καλύτερο (βλέπε υστερικό) τρόπο τις ζοφερές συμφωνίες μιας μεγκαπιξελαρισμένης αβεβαιότητας. Rage against the machine δηλαδή. Μπορείς να το πεις και modern life is rubbish. Oι Ηandsome Furs δεν έχουν καμία αντίρρηση.
SONIK ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009

Ι LOVE ST. VINCENT DOT COM



Τι άτομο είναι αυτή; Από το καλό στο καλύτερο. Άκουσα το ολοκαίνουργιο κομμάτι της “Actor Out Of Work” και ζαλίστηκα στο repeat. Aναφορές στο γοητευτικά μελαγχολικό ήχο της 4AD. Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο της στην Beggars Banquet “Marry Me” (ευχαρίστως), η Nεοϋορκέζα Αnnie Clark (οποιαδήποτε ομοιότητα με τη δημιουργό του “Our Darkness” είναι συμπτωματική) έχει έτοιμο το νέο της άλμπουμ “Αctor” και λέει να το κυκλοφορήσει στις 5 Μαΐου. Σε περίπτωση που το παραγγείλεις νωρίτερα από το net, θα έχεις δώρο ένα επτάιντσο σίνγκλ του “Actor Out Of Work.” Τα καλά νέα λένε ότι στις 13 Ιουνίου θα είναι στην Αθήνα. Τα κακά λένε της Tζόρτζια. Η Clark ξεκίνησε ως κιθαρίστρια στους Polyphonic Spree και περιόδευσε με την μπάντα του Sufjan Stevens μέχρι που αποφάσισε να βγει σόλο και να υιοθετήσει το όνομα St. Vincent. Είχε τους λόγους της. Μια στοίβα ερωτικά γράμματα και ταλέντο. Έπαιξε μόνη της όλα τα μουσικά όργανα του “Marry Me”. Στη νέα της δουλειά δέχτηκε (μικρές) βοήθειες από το παιδί θαύμα ­‒πρόντιτζι δηλαδή‒ Hideaki Aomori (Sufjan Stevens), τον Alex Sopp (Bjork, Phillip Glass) και δύο μέλη των ταιριαστά γλυκόπιοτων Midlake. Ιδανική παρέα. Τα τραγούδια του “Actor” μεγάλωσαν ως αυτοσχεδιαστικά soundtracks σε αγαπημένα της φιλμ όπως ο «Τρελός Πιερό» και ο «Μάγος του Οζ», αφήνοντάς τα σταδιακά να πάρουν το δρόμο τους και οι στίχοι τα λογοτεχνικά τους ταξίδια. Κινηματογραφική ποπ με δυο λέξεις. Κοντά στον jazz τρόπο της Billie Holiday, την ευγένεια της Nico και τη χροιά της Beth Gibbons. Με ανεβασμένες κιθάρες, καθαρές μελωδίες και γλυκό θόρυβο. Tέλεια.

3.5.09

FRANZ FERDINAND


Ευφυείς ανανεωτές του indie-rock, ή κολλημένοι εικονοκλάστες; Οι Σκωτσέζοι φτάνουν στο τρίτο τους άλμπουμ και φαίνεται να ξεπερνούν την διαγραφόμενη κρίση ταυτότητας υπερτονίζοντας τη δύναμη των ζωντανών τους εμφανίσεων. «Tonight: Franz Ferdinand».

 

H ιστορία ξεκινά στα τέλη του 1996 και το pop-jazz άλμπουμ Divorce At High Noon ενός περίεργου σχήματος από τη Γλασκώβη ονόματι The Karelia, καπνισμένο από την ελληνική καταγωγή του ντράμερ Tassos Bombos και του κιθαρίστα Αlex Hauntley (θα τον πεις και Κapranos) σε παραγωγή του ελιτιστή Βid, αρχηγού των Monochrome Set, που μαζί με τους Felt καθόρισαν τον ποπ ήχο της Cherry Red και της El στη δεκαετία του ’80.

Η συνέχεια δίνεται από τον Alex Kapranos, πλέον, τo 2004 στη εκλεκτική Domino με ένα εξαιρετικό post-punk ντεμπούτο με το FF όνομα ενός αυστριακού αρχιδούκα. Κερδίζουν το Μercury και καπάκι σκάνε στο Ρόδον με τον κόσμο μέχρι την πόρτα να απολαμβάνει τα δικά του παιδιά την ώρα ακριβώς που το hype έχει εγκατασταθεί σε όλον τον μουσικό κόσμο. Φρέσκος ήχος που εξελίσσει τη μαραμένη Britpop επαναφέροντας με τον καλύτερο τρόπο την DIY ενέργεια του post punk, το νεύρο του new wave και τις κιθαριστικές εμμονές ονομάτων όπως οι Joseph K. (εύκολα ένα από τα πιο υποτιμημένα γκρουπ του ροκ πλανήτη), χωρίς να αγνοεί τις αντίστοιχες νευρωτικές εκρήξεις από γκρουπ όπως οι Τhe Rapture που είχαν ήδη πυροδοτηθεί στην Νέα Υόρκη.

Μοιάζουν βουτηγμένοι σε μια στυλιζαρισμένη αισθητική, την λες και «εικονική» πραγματικότητα, μακριά από την παγίδα του arty farty με αναφορές στη Ρωσική πρωτοπορία και τα σχήματα του κυβοφουτουρισμού. Η γεωμετρικοποίηση της φόρμας. Η αποθέωσης της αισθητικής. Για τα εξώφυλλα τους εμπνέονται από τις κονστρουκτιβιστικές αφίσες των σχεδιαστών Ελ Λισίτσκι και Αλεξάντερ Ροντσένκο. Για τους στίχους τους από τους χαρακτήρες του Μπουλγκάκοφ στο «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» και τις ερωμένες του Ροντέν και του Νταλί. Το γύρισμα των σελίδων του δύσκολου δεύτερου κεφαλαίου αντιμετωπίζεται ψύχραιμα με την κυκλοφορία του άλμπουμ You Could Have It So Much Better το 2005 με ένα πορτραίτο της Λίλι Μπρικ από το Ροντσέκο στο εξώφυλλο και υπέρογκες glam ποσότητες στον ήχο.

Το τρίτο κεφάλαιο ανοίγει με ποσυνεχίζει να φυσά το καπνό στην post punk αισθητική με τη ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ: “Tonight: Franz Ferdinand”. Μια αέναη, δηλαδή, ζωντανή εμφάνιση του γκρουπ που ξέρει όσο λίγοι τη σημασία της. Ο Κapranos απειλεί για αφρικανικές επιρροές, το πείραμα της παραγωγής στο ποπ κουκλόσπιτο των παραγωγών Xenomania στο Κεντ, ευτυχώς απέτυχε και επανέφερε τους Ferdinand στη ροκ τάξη. Νέος παραγωγός ο Dan Careyylie, Hot Chip, CSS) με dub παρελθόν και πειραματική διάθεση, ο Κapranos υπόσχεται περισσότερους ρυθμούς, σύνθις και και ριβέρμπ με το πρώτο single "Ulysses" απλώς να ανοίγει την όρεξη. Ως γνωστόν ο τύπος ξέρει να μαγειρεύει καλά.


SONIK ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 09

10+1 Συναυλίες για φίλημα


Πού θα πάμε. Σίγουρα πράγματα.
1. Killing Duffy. Συνδυασμός που προσπαθεί να σκοτώσει. Πρώτη και καλή η nu-soul γατούλα Duffy. Κάτι σαν την Αmy Winehouse αλλά σε ουαλικό μοντέλο, που μπορεί να περπατάει στην ευθεία χωρίς να τρεκλίζει. Δεύτεροι και καλύτεροι η άφιξη της χρονιάς. Τhe Killers. Can you read my mind? Καλύτερα όχι, γιατί έχω ράμματα για τις γούνες τους. To μόνο στοίχημα είναι πόσο κόσμο θα μαζέψει.
Terra Vibe Park, 28/6
2. Synch Festival. Εύκολα συγκεντρώνει ό,τι πιο φρέσκο κυκλοφορεί τώρα. Mεταξύ άλλων η έλευση (επιτέλους) του Matthew Herbert με το Big Band σχήμα του, που στη σκηνή είναι πραγματική εμπειρία, συν oνόματα που δεν θες να χάσεις, όπως Friendly Fires, Τhe Big Pink, Fujiya & Μiyagi, Τhe Bug, 3 Chairs, Merzbow, Tortoise, Μulatu Astatke και Junior Boys. Η καλύτερη πρόταση, αν δεν έχεις γυρίσει ζαλισμένος από το Primavera. Moυσείο Μπενάκη και Τεχνόπολη, 12-14/6
3. AC/DC Από το τι-σερτ του Butt-head στην ενεργό rock’n’ roll δράση του «μαύρου πάγου», που αντί να γλιστράει, ρολάρει. Aν δεν έχεις ούτε ένα γνωστό που θα είναι μέσα, να μου τρυπήσεις τη μύτη.
OAKA, 28/5
4. Depeche Mode. Mε το πάρα πολύ νέο, του κουτιού όμως λέμε, άλμπουμ “Sounds Of The Universe” και ένα κάρο τραγούδια που δεν χρειάζεται να είσαι hysterikos για να ξέρεις απέξωκιανακατωτά.
Terra Vibe Park, 12/5
5. Franz Ferdinand. Άλεξ, ο Καπράνος. Ανέβασε τα beats και ψάχνει σαν τον Οδυσσέα να βρει την άκρη του νήματος. Αλλά και της επιτυχίας. Tα δικά μας παιδιά ξαναέρχονται σπίτι τους. 
Terra Vibe, 3/6
6. Ladytron. Bγαλμένες από ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, οι γοητευτικές Mira Aroyo και Helen Marnie σε σειρηνικά διπλά φωνητικά, μαζί με τα δυο αγόρια του γκρουπ Daniel Hunt και Reuben Wu σε μια αισθητικοποιημένη electro-pop που είναι cool, πολύ cool.
Fuzz, 14/5
7. David Byrne. Την προηγούμενη φορά στο Βράχων με το κουστούμι και τα πλαστικά παπουτσάκια θαλάσσης ήμασταν μόνοι μας. Ας είναι καλά η μπάλα. Ξανάρχεται σε έναν πιο ταιριαστό χώρο με το νέο άλμπουμ του, μετά του κυρίου Brian Eno “Everything That Happens Will Happen Today”, αλλά και επιλογές από το επιδραστικό όσο δεν παίρνει “My Life in the Bush of Ghosts” (Eno κι εδώ, 27 χρόνια πριν), αλλά και τα πρώτα νευρόσπαστα άλμπουμ των Talking Heads.
Badminton, 6/7
8. Femi Kuti. Ο γιος του πατέρα του. Είναι βαριά η κληρονομιά του afrobeat, αλλά ο τύπος θερίζει. Ετοιμάσου για διονυσιακό λάιβ. Θέατρο Βράχων, 15 & 16/7
9. Τhe Pains of Being Pure At Heart. Kαλύτερα δεν γίνεται. Συμβαίνει τώρα. Υπέροχη κιθαριστική ποπ παραδομένη στο όνειρο και τις κιθάρες των Field Mice.
Gagarin, 15/6
10. Röyksopp - Κlaxons. Στο πλαίσιο του Ejekt, οι Νορβηγοί Röyksopp, που ξεκίνησαν την ηλεκτρονική επανάσταση με το “Eple” τo 2001 και μαζί τα λονδρεζάκια Top Shop Κlaxons με το πολύχρωμο nu-rave άλμπουμ “Myths of the Near Future”. Mόλις προστέθηκαν oι Pixies και Jarvis  Cocker, πρώην Pulp και διαρκώς fiction.
Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας Ελληνικού, 19/6

+1. Τhe Last Drive. Mπόνους, δηλαδή. Η νέα διήμερη γιορτή του rock’n’roll από τους Last Drive, που 15 χρόνια μετά το “Subliminal” και δύο μετά την επανασύνδεσή τους, επιστρέφουν με νέο υλικό από το άλμπουμ “Heavy Liquid”, που αναμένεται σε δική τους παραγωγή μέσα στον Μάιο. Gagarin, 15 & 16/5 

ΑΤHENS VOICE [09-04-09]

FUTURE-RETRO


Aν δεν το κατάλαβες, είναι η νέα κατάσταση των πραγμάτων. Σε περιόδους κρίσης, υπερπληροφόρησης και με τη χαρά σε κώμα, έχεις ανάγκη να κοιτάξεις πίσω. Όχι σε μια κλειστοφοβική, νοσταλγική βουτιά στο παρελθόν, αλλά σε κάτι οικείο που φιλτράρεται μέσα από τη μεγκαπιξελική πραγματικότητα του εδώ και τώρα. Μια ολόκληρη γενιά νέων μουσικών ανακυκλώνει την electropop των eighties με ένα απίστευτα φρέσκο αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το MySpace σαν όχημα.

Μουσικά θραύσματα από το Tetris, τον Super Mario, πρώιμα συνθεσάιζερ και DIY αισθητική. H La Roux πειράζει τους Heaven 17, η Ladyhawke τη Stevie Nicks κι η George Pringle τους Human League. Στη σελίδα της στο MySpace η Pringle συνδέει τoν blogelectronica ήχο της με την ανησυχία των μεγαλουπόλεων, το eyeliner και τη δανεισμένη νοσταλγία για τα ξεχασμένα 80s. H electronica του 21ου αιώνα. 

Athens Voice [09-04-09]