25.4.09

Meta Metric



SINGLES OF THE DAY


  1. Teenager & Ladyhawke: Alone Again
  2. MGMT:  Kids (Skyve Reuters Bunkalifony Edit)
  3. Glass Candy & the Shattered Theatre: Johnny Are You Queer?
  4. Lemonade: Blissout
  5. Pase Rock: So Fucking Disco (Ruckus Roboticus Remix Ft. Vitamin E)
  6. Micachu & The Shapes: Lips (We Have Band's 'We Have Lips' Remix)
  7. Hint: Cmonstep
  8. Simian Mobile Disco: It's The Beat
  9. Friendly Fires: Paris (Aeroplane Remix ft. Au Revoir Simone)
  10. Telex : Moscow Discow






        Q&A Andy Carthy [Mr. Scruff]


        Keep it unreal

        Παραγωγός, DJ, μέλος της Ninja Tune, σκιτσογράφος, μανιακός με το τσάι και τον τόνο. Εξού και ο παιχνιδιάρικος τίτλος του νέου του άλμπουμ “Νinja Tuna”, με συνεργασίες από Quantic, Alice Russell και Roots Manuva. Έπαιξε με τα βινύλιά του στο Bios με την παιχνιδιάρικη, jazzy αλλά και περφεκτιονιστική του ενέργεια, ανοίγοντας την όρεξη για τη συνέχεια. Μοοdyman το περασμένο Σάββατο, Optimo στις 27/3, Omar S στις 3/4 και ο king of nu-jazz Gilles Peterson (2 good 2 be true) στις 10/4. Όλα στο Βios. Ετοιμάσου.

        ΜySpace: Aπό τη μία είναι cool και δίνει ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους, αλλά από την άλλη προσφέρει εκατό φορές περισσότερη αλλά και χειρότερη μουσική, που φτάνει σε σημείο «δείτε με να μαθαίνω να παίζω κιθάρα στο κρεβάτι μου», χωρίς να αποκλείονται βέβαια και τα πραγματικά ταλέντα. Είναι σαν να δημοσιεύονται πλέον ντέμο χωρίς κανέναν έλεγχο. 
        Βινύλια: Παίζω με βινύλια γιατί έχουν καλύτερο ήχο. Είναι πιο φυσικός ήχος για το ανθρώπινο αυτί. Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όταν φτάνουμε στα mp3. Eίναι σαν να ακούς μουσική από παλιά τρανζίστορ. 
        John Peel: Εκπληκτικός ραδιοφωνικός παραγωγός και dj, πραγματικά σημαντική επιρροή, θυμάμαι ότι τον άκουγα όταν ήμουν πολύ μικρός και μου άρεσε πολύ το χιούμορ του και η γλυκιά του αδεξιότητα με τις λάθος στροφές και τα συχνά λάθη. Του άρεσε πολύ η καινούργια μουσική και ήταν από τους πιο ανοιχτόμυαλους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Δεν υπήρχε τίποτε που δεν μπορούσε να παίξει.  
        Dubstep: Μου θυμίζει το drum & bass. Aναπτύχθηκε γρήγορα σε ένα ώριμο είδος. Αλλά προτιμώ το dubstep που στην πραγματικότητα δεν ακούγεται σαν dubstep. Δεν μου αρέσει το βαρύ υλικό, αλλά κάτι πιο βαθύ κοντά στη ρέγκε και το τέκνο σαν τον Digital Mystikz.  
        Νinja Tune: Είμαι 10 χρόνια στο ρόστερ της εταιρείας, κι όταν εντάχθηκα σε αυτό ήταν σαν όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

        Q&A Matthias Schriefl


        Ταλαντούχος και ανερχόμενος 28χρονος νεανίας εκ του Άλγκοϊ της νότιας Γερμανίας, με κλασική παιδεία, τζαζ οπτική και πανκ διάθεση. Μαζί με τους Shreefpunk ανακάτεψε το μουσικό σύμπαν της Αθήνας με τη χτεσινή του εμφάνιση στο Μέγαρο κι έφυγε ανενόχλητος πριν εξομολογηθεί στην Α.V. την πολυδιασπαστική του ψυχοσύνθεση. Κάπως έτσι δεν είναι το nerd παύλα genius είδος των καλλιτεχνών;

        Πόσο πανκ είσαι;
         Εξαρτάται πώς το εννοείς. Aν έχεις στο μυαλό σου μερικούς τύπους που πίνουν μπίρες στο δρόμο και τραγουδούν τα δεινά του καπιταλισμού, τότε φυσικά δεν είμαστε. Ωστόσο έχουμε μια έντονη επιρροή της συμπεριφοράς των πρώιμων πανκ συγκροτημάτων, όπως και όλων των κινημάτων που ακολούθησαν το πανκ. Πριν μερικά χρόνια η τζαζ είχε επίσης ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα, όπως και το πανκ, αλλά κατά κάποιο τρόπο το μεγαλύτερο κομμάτι της σύγχρονης τζαζ το απώλεσε. Άλλωστε χωρίς το πανκ δεν θα υπήρχε ούτε μέταλ, ούτε μοντέρνο ροκ και ποπ. Είναι ένα απλό είδος, όπως η Dixieland, που αποτελεί τη βάση για πολλά άλλα είδη.  
        Πόσο τζαζ είσαι;
         Πολύ τζαζ, ακόμα περισσότερο από όσο πανκ! Είμαστε όλοι πολύ απαιτητικοί τζαζ μ
        ουσικοί και παίζουμε με τους καλύτερους συναδέλφους στην Ευρώπη. Και μας αρέσει να αυτοσχεδιάζουμε. Οι μελωδίες που παίζουμε είναι κάθε φορά πολύ διαφορετικές, ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε και τις αντιδράσεις του κοινού.  
        Πώς ήταν η συνεργασία με τους Nu-soul ήρωες της Daptone, Sharon Jones and the Dap Kings; 
        Πραγματική εμπειρία. Ξέρεις, οι Shreefpunk είμαστε μια πολύ σκληρά εργαζόμενη μπάντα με περισσότερες από 60 συναυλίες κάθε χρόνο, αλλά οι Dap Kings ξεπερνούν τις 150. Είναι η καλύτερη σόουλ μπάντα του πλανήτη και νομίζω ότι βελτιώνονται συνεχώς κάθε φορά που τους συναντώ. Ήταν πραγματική έμπνευση για μας να είμαστε μέρος αυτής της οικογένειας για μια ευρωπαϊκή περιοδεία. 
        Το πιο παλαβό πράγμα που έχεις κάνει στη ζωή σου; 
        Eίναι τόσα πολλά… αλλά θα σου πω μια ιστορία. Μου αρέσει να παίζω στο δρόμο. Αισθάνομαι ακόμη σαν μουσικός του δρόμου. Συχνά, μία μέρα πριν από τη εμφάνισή μου σε ένα μεγάλο συναυλιακό χώρο, παίζω μόνος στο δρόμο, ακριβώς μπροστά από την κεντρική είσοδο του χώρου! Πολλοί δεν φαντάζονται ότι μία μέρα μετά θα παίζω μέσα και αυτό πάντα με διασκεδάζει.  
        Αν πήγαινες πίσω στο χρόνο, πού θα σταματούσες; 
        Δεν θέλω να πάω πίσω. Θέλω να πάω μπροστά. Ανυπομονώ για το μέλλον μου!  
        Το μότο του γκρουπ; 
        Kανένας φόβος για την απλότητα, κανένας φόβος για την πολυπλοκότητα. Κανένας φόβος για το χιούμορ, κανένας φόβος για τη σοβαρότητα. 
        Xωρίς τι δεν θα μπορούσες να ζήσεις;
         Χωρίς τη μουσική. Αλλά θα είναι πάντα εκεί. Τουλάχιστον στα κεφάλια μας.
        Τι σουβενίρ μαζεύεις από τις χώρες που περιοδεύεις; 
        Aκούω πάντα τοπικά παραδοσιακά σχήματα, και αν μου αρέσει κάτι αγοράζω αρκετά CD. Eπίσης, μου αρέσει να αγοράζω κάθε είδος από μικρά κρουστά όργανα, ακόμη και παιδικά παιχνίδια που κάνουν θορύβους.

        Q&A The Sweet Vandals


        What the funk!

        Kαιρός ήταν. Φρέσκο, πολύ φρέσκο soul-funk σχήμα από τη Μαδρίτη με  γερές βάσεις στο παρελθόν και μάτι στο μέλλον. Πνευστά, hammond, γλυκό rhythm section και μια φωνή που τρέχει με 1.000. Με τα τραγούδια από το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους “Lovelite”, αλλά και γνωστά κομμάτια σαν το “Ι ’ve Got You, Man!” και τη σπιντάτη διασκευή στο “Papa’s Got a Brand New Bag” του James Brown, θα μας φέρουν το funk και θα το φέρουν τώρα.

         

        Πώς άρχισαν όλα με την ανάκαμψη της soul; Ήταν η Amy; 

        Aγαπάμε Amy και της ευχόμαστε τα καλύτερα, αλλά ξεκινήσαμε πριν από αυτή. Παίζουμε εδώ και 10 χρόνια σε διάφορες μπάντες, αγαπάμε τη μαύρη μουσική εδώ και πολύ καιρό. Ξεκινήσαμε το 2005 και κυκλοφορήσαμε τα πρώτα μας 45άρια βινύλια σε μια μικρή εταιρεία από τη Μαδρίτη, τη Funkorama. 
        Πόσο χαριτωμένοι (sweet) μπορεί να είστε; 

        Eίμαστε εξίσου χαριτωμένοι και βάνδαλοι, εξαρτάται από τη στιγμή, αλλά το καλύτερο είναι όταν είμαστε και τα δύο την ίδια στιγμή.
        Τι σημαίνει αυτή η νέα αναγέννηση της soul; 

        Eίναι μια ευκαιρία να ακουστεί η μουσική μας σε ευρύτερο κοινό. Αποτελεί κι έναν κύκλο, αλλά, ξέρεις, ήμασταν εδώ από πριν και θα μείνουμε στη θέση μας όταν τελειώσει.
        Πώς θα καθορίζατε το είδος σας; 

        Nομίζω πως είμαστε ένα ανεξάρτητο γκρουπ με ρίζες στη funk και τη soul, που γράφουμε τραγούδια στο παρόν, ηχογραφημένα με τον τρόπο τού χθες, όταν η μουσική παιζόταν από αληθινούς μουσικούς, δίχως ψηφιακά παραμύθια.
        Tι σας αρέσει να αγαπάτε; 

        Μας αρέσει αυτό που κάνουμε. Να γράφουμε τα τραγούδια μας, να τα ηχογραφούμε σε δικό μας στούντιο και να παίζουμε οπουδήποτε σε όλο τον κόσμο. Αισθανόμαστε πολύ τυχεροί.
        Φοβάστε τη βλακεία

        Φοβόμαστε την ανόητη πλευρά του εαυτού μας, προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μυαλά μας ανοιχτά και δεν θέλουμε να χάσουμε ποτέ την εστίασή μας στην καλή πλευρά της ζωής.
        Πού αισθάνεστε πλησιέστερα,  στη Stax ή τη Motown; Kαι στις δύο. Οι μουσικοί πρέπει να γράφουν ακριβώς όπως αισθάνονται, με απόλυτα ειλικρινή τρόπο. Από εκείνη την περίοδο αγαπάμε τον ήχο των ηχογραφήσεων, τη ζεστασιά του αναλογικού ήχου και την αλήθεια του, χωρίς ψηφιακές προσθήκες και τόσο φορτωμένες παραγωγές. Μπορείς πραγματικά να ακούσεις τις φωνές των τραγουδιστών, κάτι σπάνιο στις μέρες μας.
        Τα 5 κορυφαία soul κομμάτια όλων των εποχών. 

        “What’s Going On” (Marvin Gaye), “What Good Am I” (TSU Toronadoes), “Loveland” (The Watts 103rd St Rytm Band), “Please, Please, Please” (James Brown), “That Lady” (Isley Brothers). 
        Βινύλια ή CD; 

        Aγαπάμε τα βινύλια. Αναμφισβήτητα τα βρίσκουμε πιο όμορφα και πιο ζεστά, αλλά κάθε φορμάτ είναι εντάξει αν η μουσική είναι καλή. Αν δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει βινύλια, κάντε το και θα καταλάβετε τι εννοούμε.
        Τι ξέρετε για την Αθήνα; 

        Όχι πολλά για την πραγματική Αθήνα τού σήμερα, αλλά θα την ανακαλύψουμε! Είναι η πρώτη μας φορά κι είμαστε πραγματικά συνεπαρμένοι. Οι περιοδείες μάς χαρίζουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο περισσότερο τις πόλεις και ειδικά τους ανθρώπους, αλλά και τα πράγματα που δεν θα βρεις σε κανέναν οδηγό.