11.12.09

INTERVIEW - A PLACE TO BURY STRANGERS


Οι τύποι τα σπάνε. Το πιο συναρπαστικό όνομα της σύγχρονης μουσικής σκηνής στην πόλη. Εδώ και τώρα. Τα είπαμε. Καιρό είχε ο θόρυβος να τραβήξει τόσο ιδανικά από το μανίκι τη μελωδία με shoegazing αναφορές στα βινύλια της Sarah, τα πρώιμα Creation, τις κιθαριστικές εμμονές του Kevin Shields, τη σχιζοφρένεια των αδελφών Reid. Δες τι είπαν πριν τη διήμερη εμφάνισή τους στο Rodeo, που υπόσχονται να είναι absolute destruction. 

Πώς έχει πάει η περιοδεία μέχρι στιγμήs; 
Kαταπληκτικά. Ο κόσμος τρελαίνεται, και μαζί κι εμείς. Έχουμε χτυπηθεί τρελά, έχουμε σπάσει σχεδόν όλο τον εξοπλισμό και δεν έχουμε κλείσει μάτι.
Μελωδία ή θόρυβος; 
Μελωδία και θόρυβος.
Ονειρεύεστε τη μουσική σας; 
Mερικές φορές προέρχεται από όνειρα και άλλες το όνειρο είναι η πραγματικότητα.
Πόσο διαφορετική ήταν η ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ σε σχέση με το ντεμπούτο σας; 
Πολύ διαφορετική, καθώς είχαμε περισσότερο χρόνο να επικεντρωθούμε σε ξεχωριστούς ήχους παρά να πειραματιζόμαστε ασταμάτητα. Είναι εστιασμένη σε μια ωμή ενέργεια και στη δύναμη των ζωντανών μας εμφανίσεων.
Ποια είναι τελικά η αδυναμία σας; 
Τα κορίτσια.
Εμμονή; 
H μουσική.
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; 
Η πραγματικότητα.
Πώς ήρθατε σε επαφή με την Killer Pimp; 
Η Killer Pimp μας πλησίασε με τον Jon Whitney γράφοντας σε μια χαρτοπετσέτα ότι ήθελε να μας υπογράψει και να μας δώσει τα πάντα, ήταν σαν να υπογράφεις με τη Factory ένα πράγμα. Αυτό που είναι αστείο είναι ότι μου πήρε 8 μήνες για να αποφασίσω οριστικά τι θα κάναμε.
Πώς ήταν η χρονια για σας; Ποια 5 αλμπουμ θα κρατάγατε από το 2009; 
Καταπληκτική χρονιά, ταξιδέψαμε σε όλο τον κόσμο και κάναμε τα πιο τρελά και άγρια πάρτι. Τους ευχαριστούμε όλους. Από άλμπουμ θα κράταγα τα εξής: Coin Under Tongue “Coin Under Tongue”, The Vandelles “Del Black Aloha”, The Crystal Stilts “Crystal Stilts EP”, Dan Deacon “Bromst”, Darker My Love “2”.
Τρία πράγματα να κάνεις τώρα στη ΝΥ; 
Πηγαίντε σε μια συναυλία, κάντε γκράφιτι στο παλιό Μπρούκλιν και μπείτε σε ένα εγκαταλειμμένο κτίριο.
Πόσο επιδραστική είναι η πόλη (ειδικά μια μητρόπολη όπως η NYC στην περίπτωσή σας) και οι θόρυβοί της για τον ήχο σας; 
Εξαιρετικά, υπάρχει τόσο μεγάλη έμπνευση γύρω σου όλη την ώρα, υπάρχει συνεχώς ο υπόγειος, κατασκευές, μηχανήματα, άνθρωποι, και όλα κινούνται αδιάκοπα. Είναι όμορφο.
Τι περιμένετε να δείτε στην Αθήνα; 
Τρελαμένα πιτσιρίκια.
Ποιο είναι το underground του σήμερα; 
Σκέφτομαι ότι είναι παντού, υπάρχουν πραγματικά μεγάλες κοινότητες ανθρώπων που το κάνουν να δημιουργείται. Τα παιδιά είναι βαριεστημένα ή δεν μπορούν να πάνε στα κλαμπ κι έτσι κάνουν καταλήψεις σε κτίρια ή διεκδικούν μέρη που μπορούν να μετατρέψουν σε κάτι πραγματικά κουλ. Είναι ένα δίκτυο ανθρώπων που κάνουν κάτι να συμβαίνει.
2-3 πράγματα για τους:
Jesus And Mary Chain; 
Μία από τις μπάντες που μου έστρωναν τον πονοκέφαλο. Αγόρασα το “Psychocandy” σε ένα εκκλησιαστικό μπαζάρ και ήταν ανακατεμένο μαζί με κάτι δίσκους γκόσπελ. Δεν νομίζω να είχαν ιδέα τι ακριβώς ήταν. 
My Bloody Valentine; Μία από τις πιο επικίνδυνα συναρπαστικές μπάντες που έχω ακούσει. Ήταν πάντα ωραίοι. 
Ride; Το “Smile” μού άλλαξε τη ζωή, νομίζω πως είχα την κασέτα τρεις φορές. Slowdive; Θεωρώ πως κάποια από τα ακυκλοφόρητα κομμάτια τους είναι τα καλύτερά τους. 
Joy Division; Η ενέργεια αυτής της μπάντας με κυρίευσε από το πρώτο λεπτό. Ελλοχεύει μονίμως μία αναμφισβήτητη ένταση, που κρατά για πάντα. Οι ηχογραφήσεις τους είναι πραγματικά κουλ και διαθέτουν αυτή την ενδιαφέρουσα αντίστιξη στον ήχο, που είναι πραγματικά straight και πολύ πειραματική ταυτόχρονα. 
Field Mice; Καταπληκτική μπάντα της Sarah, που θεωρώ μία από τις πιο σπουδαίες εταιρείες όλων των εποχών.
Τι να περιμένουμε από τις εμφανίσεις σας; 
Απόλυτη καταστροφή.

Athens Voice - Δεκέμβριος 2009

NO! PLACE TO BURY STRANGERS


2 great gigs. Awesome nights.

7.11.09

MATT & KIM


MAΘΗΜΑΤΑ DIY ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

Φωνές, πλήκτρα, ντραμς. Απλά πράγματα. O νευρωτικός Νεοϋορκέζος Matt Johnson και η νευρωτική Νεοϋορκέζα Kim Schifino ταιριάζουν. Για αυτό κάνουν καλή παρέα. Σπούδαζαν και οι δύο στο Pratt Institute στο Μπρούκλιν. Αrt projects, ταινίες μικρού μήκους, skateboard. Έγιναν ζευγάρι και μετά γκρουπ. Η Κim έμαθε ντραμς. Διάλεξαν χωρίς πολύ ανάλυση το όνομα του γκρουπ. Έπαιζαν συχνά λάιβ με DIY νοοτροπία και synth-pop επιρροές και dance punk διάθεση. Σε ταράτσες και λοφτ του Mπρούκλιν. Θυμίζαν περισσότερο ξέφρενα πάρτι παρά τυπικές συναυλίες με τη φωνή του Matt να φέρνει κάτι ανάμεσα σε Stephen Malkmus και They Might Be Giants. Μπαινόβγαιναν στο ΜySpace. Ανέβαζαν συχνά υλικό τους στο YouTube. Κυκλοφόρησαν το EP To/From και ξεκίνησαν non-stop τουρνέ στην Αμερική, καίγοντας CD στο βαν και παίζοντας παντού σε μέρη που έκλειναν οι ίδιοι. Κυκλοφόρησαν ένα επτάιντσο στη Moshi Moshi Records και το 2006 έσκασε το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο τα ονόματα τους στην εταιρία - σάιτ iheartcomix. Το ετοίμασαν σε 9 μέρες. Πλακώνονται και πάλι στις συναυλίες και στη δημιουργία μερικών όχι και τόσο συμβατικών videos. Εμφανίζονται στο Lollapalooza. 

Παρέμεναν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της indie rock σκηνής. Μέχρι που το τραγούδι τους Daylight επιλέχθηκε για τη διαφήμιση του Bacardi 'Mojito.' 5.252.680 παιξίματα του κομματιού στο MySpace αργότερα τίποτε δεν ήταν ίδιο. Το δεύτερο άλμπουμ τους «Grand” κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009 στην ετικέτα του περιοδικού Fader. Το ετοίμασαν σε 9 μήνες. Στο σπίτι των γονιών του Matt στις ερημιές του Vermont. Εξελίσσουν τον ήχο τους, διαφοροποιούν τις συνθετικές τους φόρμες. Συνεχίζουν την επιτυχημένη ακολουθία του νέων κανόνων του μουσικού παιχνιδιού. Δωρεάν τραγούδια από το net, πολλές free συναυλίες και ενέργεια που φτάνει για να φωτίσει για 29 μέρες όλη τη Νέα Υόρκη. Μαζί με φροντισμένη εικόνα και προβοκατόρικα βιντεκλίπ. Όπως αυτό του νέου single «Lessons Learned» όπου ξεκινούν να γδύνονται στην Times Square της Νέας Υόρκης ενώ περπατάνε μένοντας μόνο με τις κάλτσες και τα tattoo της Κim μέχρι που συλλαμβάνονται από αστυνομικούς.

STONEPHACE


Από την ετικέτα του Rob Luis που δεν πίστευε στα αυτιά του όταν μέσα από χιλιάδες ντέμο ξεχώρισε ένα από την Κορνουάλη με το όνομα Stonephace. Aπό πίσω μια εξαιρετικά δημιουργική συνεργασία μουσικών με mastermind το πάλαι ποτέ μέλος των Working Week, Larry Stabbins, τον rave παραγωγό και dj Krzysztof Oktalski με hip hop αισθητική, μέλη των Portisheads και πολλούς καλεσμένους του μεγέθους ενός Guy Barker (Dizzy Gillespie). Ψυχεδελική free jazz με στοιχεία από prog rock, afrobeat και hip hop. Xρήση ακουστικού μπάσου με fuzzy organ και abstract electronics που συνθέτουν ένα βρώμικο και παράδοξο ηχητικό εκτόπλασμα. Ξεκίνημα με το killer track «Wedgehead Gets Lucky» να αφήνεται στο prog rock των Soft Machine, το παίξιμο του Pharoah Sanders και ένα εκπληκτικό Ηammond να δίνει το funky groove. Ακολουθεί το εξίσου prog rock «Yellow Brick Road» με τα πλήκτρα σε ένα ψυχεδελικό σόλο να θυμίζουν Alice Coltrane, την κιθάρα του Adrian Utley να ανακαλεί τον Fela Kuti και τα κρουστά να κρατάνε το beat. Στο «Rotor» o Stabbins στήνει ένα homage στον πρώιμο funky ήχο του Junior Walker ανακατεμένο με dub στοιχεία και afro κρουστά. Συνέχεια με το πιο μελωδικό και εθιστικό «Five Miles High», το εκλεκτικό downtempo «White Queen Psychology» με ψυχεδελικές λούπες, το πιο ατμοσφαιρικό «Levels And Degrees Of Light» και σαν coda το σχιζοφρενικό ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, το οποίο, μετά από μια ύπουλη μελωδική εισαγωγή που σκέφτεται την jazz-pop των Working Week, ισοπεδώνεται από breakbeat αλά Madlib. Διάσπαρτες μέσα στο άλμπουμ υπάρχουν και τρεις ολιγόλεπτες avant-garde εκτροπές. To βινύλιο ήδη εξαντλήθηκε. Xαίρω πολύ. Ένα από τα πιο συναρπαστικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

THE SONICS @ GAGARIN



Το κορυφαίο γκρουπ όλων των εποχών στην ιστορία του rock’n’roll έρχεται στην Αθήνα. Η πρώτη μέρα έγινε sold out σε χρόνο dt. Λογικό. Ο ήχος του έχει καθορίσει από τους Cramps και τους δικούς μας Last Drive, μέχρι τους Νirvana και τους White Stripes. Ροκ δυναμίτες. Δημιουργοί τραγουδιών φετίχ για ψυχάκηδες, σέρφερ, αυτοκίνητα και κορίτσια. Ο τραγουδιστής των Sonics, Jerry Roslie, σχολιάζει για την ATHENS VOICE τα 12 πιο δυνατά κομμάτια τους και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω «υπερηχητικά» συγκινημένος. Θα τα πούμε εκεί.

The Witch… Ήταν το πρώτο κομμάτι που έγραψα ποτέ και ήταν και η πρώτη ηχογράφηση των Sonics. Υποθέτω πως κάποιοι ραδιοφωνικοί σταθμοί το θεώρησαν πολύ άγριο και τρελό για τους ακροατές τους. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι το έπαιξαν ακριβώς επειδή ήταν τρελό. Το φαντάζεσαι;

Psycho… Kάποιος έπρεπε να γράψει ένα τραγούδι για τα ψυχωτικά κορίτσια σ’ αυτό τον κόσμο. Έτσι, το έκανα εγώ και θα μπορούσε να είναι το μουσικό τους θέμα. Τις λατρεύω.

Boss Hoss… Γράφτηκε μετά από μια συναυλία μας με τη surf μπάντα των The Beach Boys. Το μόνο τραγούδι για αυτοκίνητα που έγραψα ποτέ. 

Don’t Be Afraid of the Dark… Δεν είναι ένα τυπικό τραγούδι των Sonics, το έγραψα σε μια σπάνια ρομαντική στιγμή. Φαντάζομαι θα μπορούσε να λέγεται και “Sonic Psycho Rock Opera”. 

Don’t Believe In Christmas!… Το έγραψα για ένα φανταστικό πρόσωπο που δεν πιστεύει στα Χριστούγεννα, επειδή δεν πήρε ούτε μισό δώρο την προηγούμενη χρονιά.

Louie Louie… Έχουν γίνει πολλές διασκευές στο τραγούδι αυτό. Πολλοί φαν λένε ότι προτιμούν τη δική μας εκδοχή, επειδή είναι τόσο διαφορετική.
Have Love Will Travel… Η αυτοκινητοβιομηχανία Land Rover χρησιμοποίησε το τραγούδι σε μία από τις τηλεοπτικές της διαφημίσεις. Υποθέτω πως αρκετός κόσμος ανακάλυψε τους Sonics εξαιτίας αυτής της διαφήμισης. 

Maintaining My Cool… Αυτό το τραγούδι το έγραψα γιατί ένα μέλος του γκρουπ ρώτησε έναν… περπατημένο κολλητό μας πώς ήταν η μέρα του. Απλώς κρατάω το cool, είπε, οπότε εγώ έπρεπε να γράψω κάτι γι’ αυτό.

Shot Down… Νομίζω πως ο καθένας οφείλει να ομολογήσει πως έστω και μία φορά στη ζωή του έχει νιώσει απόρριψη (shot down) από ένα άτομο του αντίθετου φύλλου. Δημιούργησα αυτό το κομμάτι μετά από μια απόρριψη… Υποθέτω, όμως, πως είναι καλύτερο από το να σε πυροβολήσουν (shot at).

He’s Waitin’... Mιλούσα για έναν τύπο που ευχόταν να έβρισκε μια μικρή βοήθεια από υπερφυσικές δυνάμεις για να εκδικηθεί μια κοπέλα.

Dirty Old Man… Σε διαβεβαιώ ότι δεν το έχω γράψει για μένα. Μιλάω σοβαρά.

Cinderella… Κάθε άντρας ελπίζει να βρει το κορίτσι των ονείρων του. Υποθέτω πως το δικό μου θα ήταν η Σταχτοπούτα.

3.6.09

Q&A: THE HORRORS


HORROR WILL EAT ITSELF

Oι Ηοrrors στην Αθήνα. Την ώρα που κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους “Primary Colours”, που αποθεώνεται από τον Τύπο και ανακηρύσσεται άλμπουμ του μήνα από το Rough Trade Shop στο Βrick Lane. Ο κιθαρίστας τους Joshua Third μιλάει λίγο στην Α.V. πριν την έναρξη μιας τεράστιας περιοδείας.

Πολύ «τρομακτικό» το πρόγραμμα των συναυλιών; Είμαστε πολύ φορτωμένοι. Αλλά για μας αυτό είναι εξαιρετικό και δημιουργικό. Ιδιαίτερα με το υλικό του νέου μας άλμπουμ.
Πόσο σημαντικές είναι πια οι συναυλίες για ένα γκρουπ; Ξέρεις, με τρομάζει ο τρόπος που ακούει ο κόσμος σήμερα μουσική. Τελείως στο πόδι. Δεν κάθονται ποτέ να ακούσουν ένα άλμπουμ με προσοχή. Όταν παίζουμε μουσική το κοινό δεν μπορεί να αποσπαστεί. Είναι εκεί και είναι συγκεντρωμένο. Και εμείς το απολαμβάνουμε.
Ποιες είναι οι επιρροές σας τελικά; Από τον Lord Sutch που διασκευάζετε στο πρώτο τραγούδι του ντεμπούτο άλμπουμ σας και τους Sonics μέχρι τους Βρετανούς Μy Bloody Valentine και Jesus and Mary Chain, πού αισθάνεστε πιο κοντά; Είναι ετερόκλητες. Kινούμαστε στην ψυχεδελική πλευρά της μουσικής, κάτι που είναι ακόμη πιο φανερό στο νέο μας άλμπουμ. Προσωπικά τρέφω μεγάλη αδυναμία στους Sonic Youth. Σαν μπάντα όμως χρωστάμε τα πάντα σε κιθαριστικά γκρουπ, από τον πρώιμο ήχο των Pink Floyd μέχρι βρετανικά γκρουπ όπως οι My Bloody Valentine.
Από τις νέες μπάντες έχεις ξεχωρίσει κάποια; Aυτή τη στιγμή μού αρέσουν πολύ οι Wooden Shijps από το Σαν Φρανσίσκο. Ψυχεδελικός ήχος που πραγματικά με έχει στοιχειώσει το τελευταίο διάστημα.
Αγαπημένη σου ταινία τρόμου; Φοβάμαι πως δεν παρακολουθώ ταινίες τρόμου. Ξέρω, είναι ενοχλητικό να είσαι σε μια μπάντα που λέγεται Τhe Horrors και να μην έχεις αγαπημένο horror movie. Ίσως θα έπρεπε να αλλάξουμε όνομα. (Γέλια)
Πώς επιδρά το Λονδίνο σαν πόλη στον ήχο σας; Νομίζω έχουμε αρκετά στοιχεία από την αγγλική ιδιοσυγκρασία. Αλλά για μένα το Λονδίνο είναι η αποθέωση της μοναδικότητας και της ατομικής ελευθερίας και έκφρασης.
Τι διασκευές ετοιμάζετε για τις εμφανίσεις σας; Δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει δυστυχώς, αλλά σίγουρα θα έχουμε μερικές εκπλήξεις.
H συνεργασία με τον παραγωγό Geoff Barrow των Portishead στο “Primary Colorous” φαίνεται παράξενη εκ πρώτης. Πώς προέκυψε; Δεν είναι τόσο παράξενη αν το σκεφτείς στ’ αλήθεια. Βρεθήκαμε στο περσινό ΑTP (το φεστιβάλ All Tomorrow’s Parties) και ήταν μεγάλος φαν του πρώτου μας άλμπουμ. Του δώσαμε σε CD το ντέμο μας. Δεν ήθελε να αλλάξει πολλά πράγματα, του άρεσε το σημείο στο οποίο βρισκόμασταν. Κατάλαβε ότι είναι ένας πολύ προσωπικός μας δίσκος και δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να ανακατευτεί.
Πόσο διαφορετικό είναι από το “Strange House”; Το πρώτο μας άλμπουμ ήταν περισσότερο ένα ντοκουμέντο για το ποιοι είμαστε σαν μπάντα και αποτύπωσε περισσότερο την ενέργεια των ζωντανών εμφανίσεων, ενώ ο καινούργιος έχει μεγαλύτερο εύρος, τόσο ηχητικά όσο και συναισθηματικά, και μπορεί να οδηγήσει τον ακροατή κάπου συγκεκριμένα.
Το κομμάτι “Sheena is a Parasite” είναι αναφορά στους Ramones; Ναι, είναι σαν συνέχεια της παράδοσης των Sheenas. (Γέλια)

15.5.09

INTERVIEW>> Future Sound Of London

Οι δύο κυβερνοναύτες του µουσικού διαστήµατος Garry Cobain και Brian Dougans από το Μάντσεστερ πατούν γκάζι και φρένο κατά βούληση, γράφοντας µε τον τρόπο τους την ιστορία της electronica. Είναι οι FSOL.
Ετοιµάσου για µια συναυλιακή επαφή τρίτου τύπου.


Πώς προβλέπετε το µέλλον των Future Sound of London; Φαίνεται ότι θα είναι καλό για µας. Ο κόσµος είναι σε αταξία και χρειάζεται όλους τους ελεύθερα σκεπτόµενους, επαναστατηµένους µουσικούς και φιλόσοφους που µπορεί να έχει αυτή τη στιγµή. Αισθανόµαστε ότι έχουµε τον έλεγχο σε κάθε πτυχή του καλλιτεχνικού µας έργου τώρα, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Είναι σαν να έχουµε ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσαµε ότι είµαστε ελεύθεροι.

Ποιος είναι ο µελλοντικός ήχος του Λονδίνου; Eίναι ο ήχος του χάους, αλλά στο χάος οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι αντιλήψεις τους πρέπει να αλλάξουν. Είναι εποµένως ανοιχτές στην ανακάλυψη νέων απαντήσεων, νέων οριζόντων, νέων εµπειριών.

Έχετε πάει στη Νέα Γουινέα;
Όχι… αυτό ήταν το ζήτηµα! Η µουσική βιοµηχανία χτίστηκε πάνω στα εγώ, πάνω στην ιδέα των ποπ σταρ µε πλούτο και παγκόσµια φυσική εµπειρία. Εµείς βλέπαµε µια νέα µουσική, συνδεδεµένη µε όλα τα παγκόσµια συστήµατα επικοινωνίας που ανασυγκροτηµένα, χωρίς να µετακινούνται και χωρίς το γκλάµουρ, δηµιουργούσαν οµορφιά. Αυτό θεωρήσαµε τη νέα επανάσταση, σε αντίθεση µε το φουσκωµένο εγώ της µουσικής βιοµηχανίας.

Oι συναυλίες σας; Mας αρέσει η πρόκληση του να κάνουµε το σωστό… η ισορροπία µεταξύ φυσικής και µη φυσικής σύνδεσης µε το κοινό και πώς αυτό τελικά µετασχηµατίζεται µε µια συναισθηµατική επαφή.

Πόσο επιδραστική ήταν η µουσική επένδυση του “Blade Runner” στη µουσική σας; Μας επηρέασε, αλλά µετά, ξέρεις, όλα πάνε στο µπλέντερ. Ακόµη και τα σκουπίδια. Βλέπουµε τους FSOL σαν ένα τεράστιο µπλέντερ, µε όλα αυτά που πηγαίνουν µέσα να ανασυγκροτούνται και να βγαίνουν σαν ηχηρές συναισθηµατικές γλωσσικές συνδέσεις, που προκαλούν παράδοξα γνώριµες αλλά και ανοίκειες αισθήσεις.

Tι να περιµένουµε από το επερχόµενο live στην Αθήνα; Μια εγκεφαλική οπτικοακουστική κατάδυση που θα διεγείρει αισθήσεις και συναισθήµατα και που ερευνά τις αισθήσεις και τις συγκινήσεις διερευνώντας το δυνατό. Μαζί µε: Μαθήµατα από τον ηλεκτρονικό εγκέφαλο. Κυµατοειδή ευφορική θλίψη. Πανευτυχή ενδοσκόπηση.

Κάτι που δεν ξέρουµε για τους FSOL… ΟΙ FSOL είναι µια µυθοπλαστική εξιστόρηση ψεµάτων.

Ο µεγαλύτερος φόβος σας; Ότι η ανθρωπότητα δεν θα ξυπνήσει πριν να είναι πολύ αργά.

Αγαπηµένο ταξίδι; Προς τα µέσα. Προς τα έξω.

Μεγαλύτερη φοβία; Υπερβολική τεχνολογία χωρίς καρδιά και µια εκρηκτική καρδιά που δεν θα βρίσκει τα µέσα για να εκφραστεί.

Τι θεωρείτε το µεγαλύτερο επίτευγµα της καριέρας σας;
Την αυθεντικότητά µας.

Τι είναι τώρα νέο στην electronica; ∆εν µε νοιάζουν τα µουσική είδη. Υπάρχει µόνο καλή µουσική και σπουδαία µουσική. Αναζητούµε τη δεύτερη, εκεί που τα αποκαλούµενα µουσικά είδη µπλέκονται µεταξύ τους. Συνεπώς, πάντα σκανάρουµε περιφερειακά.

7.5.09

Q&A: Ladytron


Ένα από τα πιο γοητευτικά και electrocool σχήματα της σύγχρονης μουσικής σκηνής έρχεται στην Αθήνα. Ladytron. Δεν μπορείς να τους χάσεις. Νeo-noir αισθητική και ρετρο-φουτουριστική διάθεση που περνάει από το glam του Bowie μέσα από την electropop των eighties και καταλήγει στο μέλλον. Η τύχη τα έφερε να μιλήσω στο τηλέφωνο λίγο πριν ξεκινήσουν την αμερικάνικη περιοδεία τους με τη Mira Aroyo, μια από τις δύο σειρήνες-τραγουδίστριες, που γεννήθηκε στη Σόφια κι εγκατέλειψε μεταπτυχιακές σπουδές γενετικής στην Οξφόρδη για να γίνει κυρίαρχη του μουσικού διαστήματος.

Πώς είναι η αναπαραγωγή του ήχου σας στη σκηνή σε σχέση με τις ηχογραφήσεις;
Παίζουμε στη σκηνή οι τέσσερίς μας πλήκτρα, ο Ντάνι (Daniel Hunt) μερικές φορές παίζει κιθάρα, αλλά έχουμε ακόμη μπασίστα και ντράμερ στη σύνθεσή μας. Στη σκηνή βγάζουμε πιο ροκ ήχο.

Πώς αποφάσισες να αφήσεις τις σπουδές στη Γενετική; 
Όταν έκανα PhD συνειδητοποίησα ότι το εργαστήριο δεν είναι για μένα. Η συνεργασία με τους Ladytron μού πρόσφερε μεγαλύτερη χαρά. 
Τι επαφή κρατάς με τις σπουδές σου; Tι διαβάζεις, π.χ.; 
Δεν είμαι τόσο χωμένη σε βαριά τεχνικά δοκιμιακά journals. Προτιμώ περιοδικά σαν το National Geographic και το New Scientist.
Πιστεύεις στο ταλέντο; 
Θα χρησιμοποιήσω μια ρήση του Aϊνστάιν που δεν θυμάμαι τα ακριβή ποσοστά, αλλά είχε πει πως το 10% είναι ταλέντο και το 90% σκληρή δουλειά.
Τι ακολουθεί; 
Μετά την Αμερική, η Ευρώπη. Τον Ιούνιο θα παίξουμε με τον Brian Εno στο Sydney Οpera House. Ανυπομονούμε για το λάιβ αυτό. Είναι ένας από τους ήρωές μας.
Ενδιαφέρον. Συμφωνείς ότι “Love is the drug”; 
Ναι, σίγουρα είναι. Φαντάζομαι ότι κι ο Bryan Ferry θα συμφωνεί.
Τι επιδρά στις συχνές αλλαγές του ύφους σας; 
Οι περιοδείες μας πιστεύω παίζουν καταλυτικό ρόλο. Μας βοηθούν πραγματικά να εξελιχθούμε και να έρθουμε σε επαφή συνεχώς με νέο κοινό. Και δεν εννοώ σε εμπορικό, αλλά σε καλλιτεχνικό επίπεδο, γιατί επιδρά εξίσου και στον ήχο μας. Είναι σαν να προσπαθείς να ανακαλύψεις ένα νέο κομμάτι του εαυτού σου.
H ετοιμασία του “Velocifero”; 
Πολύ διαφορετική, όπως και κάθε νέο άλμπουμ. Στην παραγωγή συνεισέφερε αρκετά ο κιμπορντίστας των Nine Inch Nails, Alessandro Cortini. Αλλά ένα μεγάλο κομμάτι θέλαμε να το δουλέψουμε μόνοι. Να προχωρήσουμε μουσικά. Τελικά το άλμπουμ μιξαρίστηκε στο LΑ, αλλά πολλά μουσικά μέρη ηχογραφήθηκαν στο Παρίσι.
Όχι και τόσο εύκολο να μιλάς αγγλικά στο Παρίσι. Σχεδόν αδύνατο (γέλια). Ούτε γαλλικά όμως, εκτός κι αν είσαι Γάλλος.
Αγαπημένος σου σκηνοθέτης. 
Ο Χέρτσοκ. Πραγματικά εκτιμώ την οπτική του. Και συνδεόμαστε πολύ και με τις εικόνες του Ντέιβιντ Λιντς. Μας ταιριάζει πολύ η ατμόσφαιρα των ταινιών του.
Μεγάλωσες σε μουσικό σπίτι; 
Οι γονείς μου δεν είναι μουσικοί, είναι φαν της μουσικής. Τώρα ακούν πολλή κλασική μουσική. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγαν ροκ, από Dylan μέχρι Βowie. Στην εφηβεία κόλλησα με ονόματα όπως οι Nirvana, Sonic Youth, Pixies, My Bloody Valentine.
Από πρόσφατες κυκλοφορίες τι έχεις ξεχωρίσει; 
To νέο άλμπουμ των Animal Collective.
Τι σας αρέσει στο ίντερνετ και το MySpace; 
H αμεσότητά του και η επαφή με το κοινό, που για μας είναι κάτι παραπάνω από κινητήρια δύναμη.
Ένα σχόλιο για την οικονομική κρίση. 
To μόνο που θα πω είναι ότι πουλάω για όποιον ενδιαφέρεται ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα με μια κρεβατοκάμαρα στο Λονδίνο. Θέλω να μείνω με το φίλο μου σε ένα μεγαλύτερο και δεν έχω αρκετά χρήματα για να κρατήσω και τα δύο (γέλια).

4.5.09

HANDSOME FURS - O EΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ


Όταν δεν αγκαλιάζονται σε δωμάτια ξενοδοχείων γράφουν μουσική. Ένας Wolf Parade και η γυναίκα του αναβιώνουν με γοτθικό τρόπο την electropop της δεκαετίας του 80 τραγουδώντας για την αλλοτρίωση, την παράνοια, και την ξεθωριασμένη αντίληψη για την αγάπη. Ανήκουν στο ρόστερ του πάλαι ποτέ grunge label Sub Pop («Screaming Life» των Soundgarden η πρώτη του κυκλοφορία) που συμπληρώνει αισίως 21 χρόνια μουσικής ζωής περνώντας από τους Νirvana και τους Mudhoney στους Fleet Foxes. Και σε γκρουπ όπως οι Ηandsome Furs που μόλις ετοίμασαν το δεύτερο άλμπουμ τους και ξεκινούν μια εκτεταμένη περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική. 
Όλα ξεκίνησαν στο Βανκούβερ το χειμώνα του 2005. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας των Wolf Parade, Dan Boeckner σχηματίζει με την γυναίκα του, και διηγηματογράφο Αlexei Perry ένα νέο γκρουπ που ονοματίζει από τον τίτλο μιας ιστορία της. Handsome Furs. 
Neo-noir εξιστορήσεις με μινιμαλιστική δομή μέσα από μια σπαρτιάτικη σύμπραξη μιας ανήσυχης φωνής, νευρικών κιθαριστικών ριφ και μετρονομικής ρυθμολογίας από drum machine. Κάτι ανάμεσα σε Cure και Spoon, δηλαδή.
Το ντεμπούτο τους Plague Park ηχογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 2006 στο στούντιο των Wolf Parade, Mount Zoomer εμπνευσμένο από εικόνες της κατεψυγμένης Σκανδιναβικής υπαίθρου. Στο ίδιο στούντιο ετοιμάστηκε και το δεύτερο άλμπουμ τους Ace Control που κυκλοφόρησε στις 10 Μαρτίου. Αυτή τη φορά μετακινούνται γεωγραφικά προς την ανατολή και συγκεκριμένα στη Ρωσία με πολιτικές αναφορές που αμφισβητούν τις παρούσες ανθρώπινες αξίες, εξερευνώντας το τρόπο που το συλλογικό παρελθόν αντανακλά στο παρόν και κριτικάροντας τον πανοπτικό έλεγχο της γενικευμένης επιτήρησης. Εξού και ο τίτλος Face Control. 
Από το “Legal Tender” μέχρι το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ “All We Want, Baby, Is Everything” -που κλείνει το μάτι στους Νew Order- οι κιθάρες του Wolf Parade είναι πολύ πιο ηλεκτρισμένες από το ακουστικό “Plague Park” με μελοδραματική διάθεση και αποκαλυπτικό τόνο: “I’m Confused.” 
H απεγνωσμένη χροιά του Dan Boeckner και τα ψυχροπολεμικά σύνθις της Αlexei που θυμίζουν Suicide συνθέτουν με τον καλύτερο (βλέπε υστερικό) τρόπο τις ζοφερές συμφωνίες μιας μεγκαπιξελαρισμένης αβεβαιότητας. Rage against the machine δηλαδή. Μπορείς να το πεις και modern life is rubbish. Oι Ηandsome Furs δεν έχουν καμία αντίρρηση.
SONIK ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009

Ι LOVE ST. VINCENT DOT COM



Τι άτομο είναι αυτή; Από το καλό στο καλύτερο. Άκουσα το ολοκαίνουργιο κομμάτι της “Actor Out Of Work” και ζαλίστηκα στο repeat. Aναφορές στο γοητευτικά μελαγχολικό ήχο της 4AD. Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο της στην Beggars Banquet “Marry Me” (ευχαρίστως), η Nεοϋορκέζα Αnnie Clark (οποιαδήποτε ομοιότητα με τη δημιουργό του “Our Darkness” είναι συμπτωματική) έχει έτοιμο το νέο της άλμπουμ “Αctor” και λέει να το κυκλοφορήσει στις 5 Μαΐου. Σε περίπτωση που το παραγγείλεις νωρίτερα από το net, θα έχεις δώρο ένα επτάιντσο σίνγκλ του “Actor Out Of Work.” Τα καλά νέα λένε ότι στις 13 Ιουνίου θα είναι στην Αθήνα. Τα κακά λένε της Tζόρτζια. Η Clark ξεκίνησε ως κιθαρίστρια στους Polyphonic Spree και περιόδευσε με την μπάντα του Sufjan Stevens μέχρι που αποφάσισε να βγει σόλο και να υιοθετήσει το όνομα St. Vincent. Είχε τους λόγους της. Μια στοίβα ερωτικά γράμματα και ταλέντο. Έπαιξε μόνη της όλα τα μουσικά όργανα του “Marry Me”. Στη νέα της δουλειά δέχτηκε (μικρές) βοήθειες από το παιδί θαύμα ­‒πρόντιτζι δηλαδή‒ Hideaki Aomori (Sufjan Stevens), τον Alex Sopp (Bjork, Phillip Glass) και δύο μέλη των ταιριαστά γλυκόπιοτων Midlake. Ιδανική παρέα. Τα τραγούδια του “Actor” μεγάλωσαν ως αυτοσχεδιαστικά soundtracks σε αγαπημένα της φιλμ όπως ο «Τρελός Πιερό» και ο «Μάγος του Οζ», αφήνοντάς τα σταδιακά να πάρουν το δρόμο τους και οι στίχοι τα λογοτεχνικά τους ταξίδια. Κινηματογραφική ποπ με δυο λέξεις. Κοντά στον jazz τρόπο της Billie Holiday, την ευγένεια της Nico και τη χροιά της Beth Gibbons. Με ανεβασμένες κιθάρες, καθαρές μελωδίες και γλυκό θόρυβο. Tέλεια.

3.5.09

FRANZ FERDINAND


Ευφυείς ανανεωτές του indie-rock, ή κολλημένοι εικονοκλάστες; Οι Σκωτσέζοι φτάνουν στο τρίτο τους άλμπουμ και φαίνεται να ξεπερνούν την διαγραφόμενη κρίση ταυτότητας υπερτονίζοντας τη δύναμη των ζωντανών τους εμφανίσεων. «Tonight: Franz Ferdinand».

 

H ιστορία ξεκινά στα τέλη του 1996 και το pop-jazz άλμπουμ Divorce At High Noon ενός περίεργου σχήματος από τη Γλασκώβη ονόματι The Karelia, καπνισμένο από την ελληνική καταγωγή του ντράμερ Tassos Bombos και του κιθαρίστα Αlex Hauntley (θα τον πεις και Κapranos) σε παραγωγή του ελιτιστή Βid, αρχηγού των Monochrome Set, που μαζί με τους Felt καθόρισαν τον ποπ ήχο της Cherry Red και της El στη δεκαετία του ’80.

Η συνέχεια δίνεται από τον Alex Kapranos, πλέον, τo 2004 στη εκλεκτική Domino με ένα εξαιρετικό post-punk ντεμπούτο με το FF όνομα ενός αυστριακού αρχιδούκα. Κερδίζουν το Μercury και καπάκι σκάνε στο Ρόδον με τον κόσμο μέχρι την πόρτα να απολαμβάνει τα δικά του παιδιά την ώρα ακριβώς που το hype έχει εγκατασταθεί σε όλον τον μουσικό κόσμο. Φρέσκος ήχος που εξελίσσει τη μαραμένη Britpop επαναφέροντας με τον καλύτερο τρόπο την DIY ενέργεια του post punk, το νεύρο του new wave και τις κιθαριστικές εμμονές ονομάτων όπως οι Joseph K. (εύκολα ένα από τα πιο υποτιμημένα γκρουπ του ροκ πλανήτη), χωρίς να αγνοεί τις αντίστοιχες νευρωτικές εκρήξεις από γκρουπ όπως οι Τhe Rapture που είχαν ήδη πυροδοτηθεί στην Νέα Υόρκη.

Μοιάζουν βουτηγμένοι σε μια στυλιζαρισμένη αισθητική, την λες και «εικονική» πραγματικότητα, μακριά από την παγίδα του arty farty με αναφορές στη Ρωσική πρωτοπορία και τα σχήματα του κυβοφουτουρισμού. Η γεωμετρικοποίηση της φόρμας. Η αποθέωσης της αισθητικής. Για τα εξώφυλλα τους εμπνέονται από τις κονστρουκτιβιστικές αφίσες των σχεδιαστών Ελ Λισίτσκι και Αλεξάντερ Ροντσένκο. Για τους στίχους τους από τους χαρακτήρες του Μπουλγκάκοφ στο «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» και τις ερωμένες του Ροντέν και του Νταλί. Το γύρισμα των σελίδων του δύσκολου δεύτερου κεφαλαίου αντιμετωπίζεται ψύχραιμα με την κυκλοφορία του άλμπουμ You Could Have It So Much Better το 2005 με ένα πορτραίτο της Λίλι Μπρικ από το Ροντσέκο στο εξώφυλλο και υπέρογκες glam ποσότητες στον ήχο.

Το τρίτο κεφάλαιο ανοίγει με ποσυνεχίζει να φυσά το καπνό στην post punk αισθητική με τη ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ: “Tonight: Franz Ferdinand”. Μια αέναη, δηλαδή, ζωντανή εμφάνιση του γκρουπ που ξέρει όσο λίγοι τη σημασία της. Ο Κapranos απειλεί για αφρικανικές επιρροές, το πείραμα της παραγωγής στο ποπ κουκλόσπιτο των παραγωγών Xenomania στο Κεντ, ευτυχώς απέτυχε και επανέφερε τους Ferdinand στη ροκ τάξη. Νέος παραγωγός ο Dan Careyylie, Hot Chip, CSS) με dub παρελθόν και πειραματική διάθεση, ο Κapranos υπόσχεται περισσότερους ρυθμούς, σύνθις και και ριβέρμπ με το πρώτο single "Ulysses" απλώς να ανοίγει την όρεξη. Ως γνωστόν ο τύπος ξέρει να μαγειρεύει καλά.


SONIK ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 09

10+1 Συναυλίες για φίλημα


Πού θα πάμε. Σίγουρα πράγματα.
1. Killing Duffy. Συνδυασμός που προσπαθεί να σκοτώσει. Πρώτη και καλή η nu-soul γατούλα Duffy. Κάτι σαν την Αmy Winehouse αλλά σε ουαλικό μοντέλο, που μπορεί να περπατάει στην ευθεία χωρίς να τρεκλίζει. Δεύτεροι και καλύτεροι η άφιξη της χρονιάς. Τhe Killers. Can you read my mind? Καλύτερα όχι, γιατί έχω ράμματα για τις γούνες τους. To μόνο στοίχημα είναι πόσο κόσμο θα μαζέψει.
Terra Vibe Park, 28/6
2. Synch Festival. Εύκολα συγκεντρώνει ό,τι πιο φρέσκο κυκλοφορεί τώρα. Mεταξύ άλλων η έλευση (επιτέλους) του Matthew Herbert με το Big Band σχήμα του, που στη σκηνή είναι πραγματική εμπειρία, συν oνόματα που δεν θες να χάσεις, όπως Friendly Fires, Τhe Big Pink, Fujiya & Μiyagi, Τhe Bug, 3 Chairs, Merzbow, Tortoise, Μulatu Astatke και Junior Boys. Η καλύτερη πρόταση, αν δεν έχεις γυρίσει ζαλισμένος από το Primavera. Moυσείο Μπενάκη και Τεχνόπολη, 12-14/6
3. AC/DC Από το τι-σερτ του Butt-head στην ενεργό rock’n’ roll δράση του «μαύρου πάγου», που αντί να γλιστράει, ρολάρει. Aν δεν έχεις ούτε ένα γνωστό που θα είναι μέσα, να μου τρυπήσεις τη μύτη.
OAKA, 28/5
4. Depeche Mode. Mε το πάρα πολύ νέο, του κουτιού όμως λέμε, άλμπουμ “Sounds Of The Universe” και ένα κάρο τραγούδια που δεν χρειάζεται να είσαι hysterikos για να ξέρεις απέξωκιανακατωτά.
Terra Vibe Park, 12/5
5. Franz Ferdinand. Άλεξ, ο Καπράνος. Ανέβασε τα beats και ψάχνει σαν τον Οδυσσέα να βρει την άκρη του νήματος. Αλλά και της επιτυχίας. Tα δικά μας παιδιά ξαναέρχονται σπίτι τους. 
Terra Vibe, 3/6
6. Ladytron. Bγαλμένες από ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, οι γοητευτικές Mira Aroyo και Helen Marnie σε σειρηνικά διπλά φωνητικά, μαζί με τα δυο αγόρια του γκρουπ Daniel Hunt και Reuben Wu σε μια αισθητικοποιημένη electro-pop που είναι cool, πολύ cool.
Fuzz, 14/5
7. David Byrne. Την προηγούμενη φορά στο Βράχων με το κουστούμι και τα πλαστικά παπουτσάκια θαλάσσης ήμασταν μόνοι μας. Ας είναι καλά η μπάλα. Ξανάρχεται σε έναν πιο ταιριαστό χώρο με το νέο άλμπουμ του, μετά του κυρίου Brian Eno “Everything That Happens Will Happen Today”, αλλά και επιλογές από το επιδραστικό όσο δεν παίρνει “My Life in the Bush of Ghosts” (Eno κι εδώ, 27 χρόνια πριν), αλλά και τα πρώτα νευρόσπαστα άλμπουμ των Talking Heads.
Badminton, 6/7
8. Femi Kuti. Ο γιος του πατέρα του. Είναι βαριά η κληρονομιά του afrobeat, αλλά ο τύπος θερίζει. Ετοιμάσου για διονυσιακό λάιβ. Θέατρο Βράχων, 15 & 16/7
9. Τhe Pains of Being Pure At Heart. Kαλύτερα δεν γίνεται. Συμβαίνει τώρα. Υπέροχη κιθαριστική ποπ παραδομένη στο όνειρο και τις κιθάρες των Field Mice.
Gagarin, 15/6
10. Röyksopp - Κlaxons. Στο πλαίσιο του Ejekt, οι Νορβηγοί Röyksopp, που ξεκίνησαν την ηλεκτρονική επανάσταση με το “Eple” τo 2001 και μαζί τα λονδρεζάκια Top Shop Κlaxons με το πολύχρωμο nu-rave άλμπουμ “Myths of the Near Future”. Mόλις προστέθηκαν oι Pixies και Jarvis  Cocker, πρώην Pulp και διαρκώς fiction.
Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας Ελληνικού, 19/6

+1. Τhe Last Drive. Mπόνους, δηλαδή. Η νέα διήμερη γιορτή του rock’n’roll από τους Last Drive, που 15 χρόνια μετά το “Subliminal” και δύο μετά την επανασύνδεσή τους, επιστρέφουν με νέο υλικό από το άλμπουμ “Heavy Liquid”, που αναμένεται σε δική τους παραγωγή μέσα στον Μάιο. Gagarin, 15 & 16/5 

ΑΤHENS VOICE [09-04-09]

FUTURE-RETRO


Aν δεν το κατάλαβες, είναι η νέα κατάσταση των πραγμάτων. Σε περιόδους κρίσης, υπερπληροφόρησης και με τη χαρά σε κώμα, έχεις ανάγκη να κοιτάξεις πίσω. Όχι σε μια κλειστοφοβική, νοσταλγική βουτιά στο παρελθόν, αλλά σε κάτι οικείο που φιλτράρεται μέσα από τη μεγκαπιξελική πραγματικότητα του εδώ και τώρα. Μια ολόκληρη γενιά νέων μουσικών ανακυκλώνει την electropop των eighties με ένα απίστευτα φρέσκο αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το MySpace σαν όχημα.

Μουσικά θραύσματα από το Tetris, τον Super Mario, πρώιμα συνθεσάιζερ και DIY αισθητική. H La Roux πειράζει τους Heaven 17, η Ladyhawke τη Stevie Nicks κι η George Pringle τους Human League. Στη σελίδα της στο MySpace η Pringle συνδέει τoν blogelectronica ήχο της με την ανησυχία των μεγαλουπόλεων, το eyeliner και τη δανεισμένη νοσταλγία για τα ξεχασμένα 80s. H electronica του 21ου αιώνα. 

Athens Voice [09-04-09]

25.4.09

Meta Metric



SINGLES OF THE DAY


  1. Teenager & Ladyhawke: Alone Again
  2. MGMT:  Kids (Skyve Reuters Bunkalifony Edit)
  3. Glass Candy & the Shattered Theatre: Johnny Are You Queer?
  4. Lemonade: Blissout
  5. Pase Rock: So Fucking Disco (Ruckus Roboticus Remix Ft. Vitamin E)
  6. Micachu & The Shapes: Lips (We Have Band's 'We Have Lips' Remix)
  7. Hint: Cmonstep
  8. Simian Mobile Disco: It's The Beat
  9. Friendly Fires: Paris (Aeroplane Remix ft. Au Revoir Simone)
  10. Telex : Moscow Discow






        Q&A Andy Carthy [Mr. Scruff]


        Keep it unreal

        Παραγωγός, DJ, μέλος της Ninja Tune, σκιτσογράφος, μανιακός με το τσάι και τον τόνο. Εξού και ο παιχνιδιάρικος τίτλος του νέου του άλμπουμ “Νinja Tuna”, με συνεργασίες από Quantic, Alice Russell και Roots Manuva. Έπαιξε με τα βινύλιά του στο Bios με την παιχνιδιάρικη, jazzy αλλά και περφεκτιονιστική του ενέργεια, ανοίγοντας την όρεξη για τη συνέχεια. Μοοdyman το περασμένο Σάββατο, Optimo στις 27/3, Omar S στις 3/4 και ο king of nu-jazz Gilles Peterson (2 good 2 be true) στις 10/4. Όλα στο Βios. Ετοιμάσου.

        ΜySpace: Aπό τη μία είναι cool και δίνει ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους, αλλά από την άλλη προσφέρει εκατό φορές περισσότερη αλλά και χειρότερη μουσική, που φτάνει σε σημείο «δείτε με να μαθαίνω να παίζω κιθάρα στο κρεβάτι μου», χωρίς να αποκλείονται βέβαια και τα πραγματικά ταλέντα. Είναι σαν να δημοσιεύονται πλέον ντέμο χωρίς κανέναν έλεγχο. 
        Βινύλια: Παίζω με βινύλια γιατί έχουν καλύτερο ήχο. Είναι πιο φυσικός ήχος για το ανθρώπινο αυτί. Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όταν φτάνουμε στα mp3. Eίναι σαν να ακούς μουσική από παλιά τρανζίστορ. 
        John Peel: Εκπληκτικός ραδιοφωνικός παραγωγός και dj, πραγματικά σημαντική επιρροή, θυμάμαι ότι τον άκουγα όταν ήμουν πολύ μικρός και μου άρεσε πολύ το χιούμορ του και η γλυκιά του αδεξιότητα με τις λάθος στροφές και τα συχνά λάθη. Του άρεσε πολύ η καινούργια μουσική και ήταν από τους πιο ανοιχτόμυαλους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Δεν υπήρχε τίποτε που δεν μπορούσε να παίξει.  
        Dubstep: Μου θυμίζει το drum & bass. Aναπτύχθηκε γρήγορα σε ένα ώριμο είδος. Αλλά προτιμώ το dubstep που στην πραγματικότητα δεν ακούγεται σαν dubstep. Δεν μου αρέσει το βαρύ υλικό, αλλά κάτι πιο βαθύ κοντά στη ρέγκε και το τέκνο σαν τον Digital Mystikz.  
        Νinja Tune: Είμαι 10 χρόνια στο ρόστερ της εταιρείας, κι όταν εντάχθηκα σε αυτό ήταν σαν όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

        Q&A Matthias Schriefl


        Ταλαντούχος και ανερχόμενος 28χρονος νεανίας εκ του Άλγκοϊ της νότιας Γερμανίας, με κλασική παιδεία, τζαζ οπτική και πανκ διάθεση. Μαζί με τους Shreefpunk ανακάτεψε το μουσικό σύμπαν της Αθήνας με τη χτεσινή του εμφάνιση στο Μέγαρο κι έφυγε ανενόχλητος πριν εξομολογηθεί στην Α.V. την πολυδιασπαστική του ψυχοσύνθεση. Κάπως έτσι δεν είναι το nerd παύλα genius είδος των καλλιτεχνών;

        Πόσο πανκ είσαι;
         Εξαρτάται πώς το εννοείς. Aν έχεις στο μυαλό σου μερικούς τύπους που πίνουν μπίρες στο δρόμο και τραγουδούν τα δεινά του καπιταλισμού, τότε φυσικά δεν είμαστε. Ωστόσο έχουμε μια έντονη επιρροή της συμπεριφοράς των πρώιμων πανκ συγκροτημάτων, όπως και όλων των κινημάτων που ακολούθησαν το πανκ. Πριν μερικά χρόνια η τζαζ είχε επίσης ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα, όπως και το πανκ, αλλά κατά κάποιο τρόπο το μεγαλύτερο κομμάτι της σύγχρονης τζαζ το απώλεσε. Άλλωστε χωρίς το πανκ δεν θα υπήρχε ούτε μέταλ, ούτε μοντέρνο ροκ και ποπ. Είναι ένα απλό είδος, όπως η Dixieland, που αποτελεί τη βάση για πολλά άλλα είδη.  
        Πόσο τζαζ είσαι;
         Πολύ τζαζ, ακόμα περισσότερο από όσο πανκ! Είμαστε όλοι πολύ απαιτητικοί τζαζ μ
        ουσικοί και παίζουμε με τους καλύτερους συναδέλφους στην Ευρώπη. Και μας αρέσει να αυτοσχεδιάζουμε. Οι μελωδίες που παίζουμε είναι κάθε φορά πολύ διαφορετικές, ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε και τις αντιδράσεις του κοινού.  
        Πώς ήταν η συνεργασία με τους Nu-soul ήρωες της Daptone, Sharon Jones and the Dap Kings; 
        Πραγματική εμπειρία. Ξέρεις, οι Shreefpunk είμαστε μια πολύ σκληρά εργαζόμενη μπάντα με περισσότερες από 60 συναυλίες κάθε χρόνο, αλλά οι Dap Kings ξεπερνούν τις 150. Είναι η καλύτερη σόουλ μπάντα του πλανήτη και νομίζω ότι βελτιώνονται συνεχώς κάθε φορά που τους συναντώ. Ήταν πραγματική έμπνευση για μας να είμαστε μέρος αυτής της οικογένειας για μια ευρωπαϊκή περιοδεία. 
        Το πιο παλαβό πράγμα που έχεις κάνει στη ζωή σου; 
        Eίναι τόσα πολλά… αλλά θα σου πω μια ιστορία. Μου αρέσει να παίζω στο δρόμο. Αισθάνομαι ακόμη σαν μουσικός του δρόμου. Συχνά, μία μέρα πριν από τη εμφάνισή μου σε ένα μεγάλο συναυλιακό χώρο, παίζω μόνος στο δρόμο, ακριβώς μπροστά από την κεντρική είσοδο του χώρου! Πολλοί δεν φαντάζονται ότι μία μέρα μετά θα παίζω μέσα και αυτό πάντα με διασκεδάζει.  
        Αν πήγαινες πίσω στο χρόνο, πού θα σταματούσες; 
        Δεν θέλω να πάω πίσω. Θέλω να πάω μπροστά. Ανυπομονώ για το μέλλον μου!  
        Το μότο του γκρουπ; 
        Kανένας φόβος για την απλότητα, κανένας φόβος για την πολυπλοκότητα. Κανένας φόβος για το χιούμορ, κανένας φόβος για τη σοβαρότητα. 
        Xωρίς τι δεν θα μπορούσες να ζήσεις;
         Χωρίς τη μουσική. Αλλά θα είναι πάντα εκεί. Τουλάχιστον στα κεφάλια μας.
        Τι σουβενίρ μαζεύεις από τις χώρες που περιοδεύεις; 
        Aκούω πάντα τοπικά παραδοσιακά σχήματα, και αν μου αρέσει κάτι αγοράζω αρκετά CD. Eπίσης, μου αρέσει να αγοράζω κάθε είδος από μικρά κρουστά όργανα, ακόμη και παιδικά παιχνίδια που κάνουν θορύβους.

        Q&A The Sweet Vandals


        What the funk!

        Kαιρός ήταν. Φρέσκο, πολύ φρέσκο soul-funk σχήμα από τη Μαδρίτη με  γερές βάσεις στο παρελθόν και μάτι στο μέλλον. Πνευστά, hammond, γλυκό rhythm section και μια φωνή που τρέχει με 1.000. Με τα τραγούδια από το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους “Lovelite”, αλλά και γνωστά κομμάτια σαν το “Ι ’ve Got You, Man!” και τη σπιντάτη διασκευή στο “Papa’s Got a Brand New Bag” του James Brown, θα μας φέρουν το funk και θα το φέρουν τώρα.

         

        Πώς άρχισαν όλα με την ανάκαμψη της soul; Ήταν η Amy; 

        Aγαπάμε Amy και της ευχόμαστε τα καλύτερα, αλλά ξεκινήσαμε πριν από αυτή. Παίζουμε εδώ και 10 χρόνια σε διάφορες μπάντες, αγαπάμε τη μαύρη μουσική εδώ και πολύ καιρό. Ξεκινήσαμε το 2005 και κυκλοφορήσαμε τα πρώτα μας 45άρια βινύλια σε μια μικρή εταιρεία από τη Μαδρίτη, τη Funkorama. 
        Πόσο χαριτωμένοι (sweet) μπορεί να είστε; 

        Eίμαστε εξίσου χαριτωμένοι και βάνδαλοι, εξαρτάται από τη στιγμή, αλλά το καλύτερο είναι όταν είμαστε και τα δύο την ίδια στιγμή.
        Τι σημαίνει αυτή η νέα αναγέννηση της soul; 

        Eίναι μια ευκαιρία να ακουστεί η μουσική μας σε ευρύτερο κοινό. Αποτελεί κι έναν κύκλο, αλλά, ξέρεις, ήμασταν εδώ από πριν και θα μείνουμε στη θέση μας όταν τελειώσει.
        Πώς θα καθορίζατε το είδος σας; 

        Nομίζω πως είμαστε ένα ανεξάρτητο γκρουπ με ρίζες στη funk και τη soul, που γράφουμε τραγούδια στο παρόν, ηχογραφημένα με τον τρόπο τού χθες, όταν η μουσική παιζόταν από αληθινούς μουσικούς, δίχως ψηφιακά παραμύθια.
        Tι σας αρέσει να αγαπάτε; 

        Μας αρέσει αυτό που κάνουμε. Να γράφουμε τα τραγούδια μας, να τα ηχογραφούμε σε δικό μας στούντιο και να παίζουμε οπουδήποτε σε όλο τον κόσμο. Αισθανόμαστε πολύ τυχεροί.
        Φοβάστε τη βλακεία

        Φοβόμαστε την ανόητη πλευρά του εαυτού μας, προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μυαλά μας ανοιχτά και δεν θέλουμε να χάσουμε ποτέ την εστίασή μας στην καλή πλευρά της ζωής.
        Πού αισθάνεστε πλησιέστερα,  στη Stax ή τη Motown; Kαι στις δύο. Οι μουσικοί πρέπει να γράφουν ακριβώς όπως αισθάνονται, με απόλυτα ειλικρινή τρόπο. Από εκείνη την περίοδο αγαπάμε τον ήχο των ηχογραφήσεων, τη ζεστασιά του αναλογικού ήχου και την αλήθεια του, χωρίς ψηφιακές προσθήκες και τόσο φορτωμένες παραγωγές. Μπορείς πραγματικά να ακούσεις τις φωνές των τραγουδιστών, κάτι σπάνιο στις μέρες μας.
        Τα 5 κορυφαία soul κομμάτια όλων των εποχών. 

        “What’s Going On” (Marvin Gaye), “What Good Am I” (TSU Toronadoes), “Loveland” (The Watts 103rd St Rytm Band), “Please, Please, Please” (James Brown), “That Lady” (Isley Brothers). 
        Βινύλια ή CD; 

        Aγαπάμε τα βινύλια. Αναμφισβήτητα τα βρίσκουμε πιο όμορφα και πιο ζεστά, αλλά κάθε φορμάτ είναι εντάξει αν η μουσική είναι καλή. Αν δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει βινύλια, κάντε το και θα καταλάβετε τι εννοούμε.
        Τι ξέρετε για την Αθήνα; 

        Όχι πολλά για την πραγματική Αθήνα τού σήμερα, αλλά θα την ανακαλύψουμε! Είναι η πρώτη μας φορά κι είμαστε πραγματικά συνεπαρμένοι. Οι περιοδείες μάς χαρίζουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο περισσότερο τις πόλεις και ειδικά τους ανθρώπους, αλλά και τα πράγματα που δεν θα βρεις σε κανέναν οδηγό.